«وبايد در ميان آنان (اهل كتاب) طبق آن چه خداوند نازل كرده حكم كنى و از هوس هاى آنان پيروى مكن، و بر حذر باش كه مبادا تو را از بعض احكامى كه خدا بر تو نازل كرده منحرف سازند و اگر آنان (از حكم و داورى تو روى گردانند) بدان خداوند مى خواهد آنان را به خاطر پاره اى از گناهانشان مجازات كند و بسيارى از مردم فاسقند».

(أَفَحُكْمَ الْجاهِلَيَّةِ يَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللّهِ حُكْماً لِقَوم يُوقِنُونَ).[١]

«آيا آنان حكم جاهليت را (از تو) مى خواهند، و چه كسى براى افراد با ايمان بهتر ازخدا حكم مى كند؟».

اگر كسى در مضامين اين آيات دقت كند، به روشنى درك مى كند كه خداوند از نخستين روزى كه براى بشر، رسول و پيامبرى فرستاده است هرگز اجازه نداده است كه خود او براى زندگى خويش قانونى تنظيم كند، بلكه براى او به خاطر نارسايى كه در علم و دانش بشر وجود دارد، برنامه هايى تنظيم كرده و در هر عصرى مناسب و مطابق آن عصر، بهترين و كامل ترين برنامه را ارسال كرده است.

در اين آيات، تصريحات و اشاراتى بر مطلب مورد بحث وجود دارد كه به برخى از آن ها اشاره مى كنيم.

١.(أَكّالُونَ لِلسُّحْت) ; آنان مرزهاى حلال وحرام الهى را به هم مى زنند و به حرام هاى الهى بى اعتنا مى باشند.

٢. (وَعِنْدَهُمُ التَّوراة فِيها حُكْمُ اللّه) ; تورات پيش آنان است و

[١] همان، آيه ٥٠.