اشاره شده است و مقصود يعقوب اين است كه تمام كارهاى جهان از شكست ها و پيروزى ها در دست اوست، در حالى كه مقصود از آن در آيه نخست، فرمان روايى تشريعى است; يعنى خدا داراى آن مقام و موقعيتى است كه حق دارد امر و نهى كند،تجويز و تحريم كند. و لذا بلافاصله مى گويد:(أَمَرَ أَلاّ تَعْبُدُوا إِلاّ إِيّاهُ); «فرمان داده است كه جز او كسى را نپرستيد».

تو گويى پس از گفتن جمله (إِنِ الْحُكْمُ إِلاّللّه) كسى سؤال مى كند: اكنون كه مقام حكم و تشريع از آن خداست، فرمان خدا در مورد پرستش چيست؟ فوراً جواب مى دهد: (أَمَرَ أَلاّ تَعْبُدُوا إِلاّ إِيّاهُ).

بنابر اين مقصود از اين جمله (إِنِ الْحُكْمُ إِلاّللّه) حكومتى است كه نتيجه آن سلطه تشريعى و قدرت تقنينى است و يك چنين مقام دربست در اختيار خدا است و هيچ كس حق ندارد در اين مقام دخالت كند. و سلطه تشريعى و قانون گذارى مربوط به خدا مى باشد و كسى را روا نيست كه بدون اجازه اين مقام، حكمى جعل كند و وظيفه اى تعيين نمايد.

بخش دوم:

آيات اين بخش گواهى مى دهد در موردى كه حكم الهى باشد، كسى حق ندارد ازغير حكم خدا پيروى كند. و آيات اين بخش، بيش از آن است كه در اين صفحات منعكس گردد و ما قسمتى از آن ها را مى آوريم:

(سَمّاعُونَ لِلْكَذِبِ أَكّالُونَ لِلسُّحْتِ فَإِنْ جاؤكَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ وَإِنْ تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَنْ يَضُرُّوكَ شَيئاً وَإِنْ حَكَمْتَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ المُقْسِطينَ).[١]

[١] مائده(٥) آيه ٤٢.