جوانى مسيحى اسلام آورد و پس از مراسم حج خدمت امام صادق (عليه السلام) رسيد و وضع داخلى خانواده خود را شرح داد و معلوم شد كه مادر نابينايى دارد. امام فرمود: مواظب مادرت باش و به او نيكى كن وقتى مرد، جز تو كسى متصدى دفن و تجهيز او نشود، خودت مراسم دفن او را انجام بده، ملاقات خود را با من به كسى مگو تا تو را در منا ملاقات كنم....

جوان تازه مسلمان مى گويد: به منا آمدم، ديدم مردم چنان دور و برش را گرفته بودند و سؤال هاى مختلفى مى كردند او نيز با كمال دل سوزى به همه جواب مى داد; تو گويى دارد به كودكان درس مى دهد... به كوفه بازگشتم به مادرم زياد خدمت و مهربانى مى كردم خودم به او غذا مى دادم و سر و لباسش را وارسى مى كردم. مادرم گفت: پسر! عوض شده اى قبلاً كه در دين ما بودى چنين رفتار نمى كردى، از روزى كه هجرت كرده و به دين حنيف (اسلام) درآمده اى اين همه خوش رفتارى مى كنى. اين دگرگونى چيست؟ گفتم: يكى از فرزندان پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) به من چنين دستور داده است. گفت: او پيامبر است؟ گفتم: نه، بلكه فرزند پيامبر است. گفت: او پيامبر است، چون اين گونه دستورها از پيامبران است. گفتم: مادر پس از پيامبر ما، پيامبرى نخواهد آمد، او فرزند پيامبر است. گفت: پسر، دين تو بهترين دين است، مرا نيز تعليم ده. اسلام را به او

[١] نهج البلاغه، كلمات قصار، شماره ٣٩٩.