اين آيات مى رساند كه جهان خلقت، اعم از جاندار و غير جاندار داراى هدايت فطرى در آفرينش هستند كه همه را در مسير حيات و كمال متناسب خويش، رهبرى مى نمايد و آن را از آن چه به حال او مفيد و يا مضر است آگاه مى سازد.

قرآن در باره هدايت فطرى انسان چنين مى فرمايد:

٤. (وَنَفْس وَما سوّيها* فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَتَقْويها).[٢]

«سوگند به نفس انسانى و آن كسى كه آن را آفريد، و او را از بديها و خوبى ها (در مكتب آفرينش) آگاه ساخت».

٥. (أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عيْنَينِ * وَلِساناً وَشَفَتَيْنِ* وَهَدَيْناهُ النَّجْدَيْنِ).[٣]

«آيا براى او دو چشم و يك زبان و دو لب نداديم؟ او را به راه هاى خير و شر رهبرى نكرديم».

در آيه ديگر، پيمودن راه سعادت را به خاطر نداى درونى انسان، آسان معرفى كرده و مى گويد:

[١] اعلى(٨٧) آيه٣ ٢ـ٣.
[٢] شمس(٩١)آيه ٧ـ٨.
[٣] بلد(٩٠) آيه ٨ـ١٠.