منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٧٧

روى همين ملازمه است كه در برخى از آيات تكذيب آيات پيامبر، تكذيب خدا و آيات او شمرده شده است:

(قَدْ نَعْلَمُ انّهُ لَيَحْزُنُكَ الّذى يَقُولُونَ فَإِنَّهُمْ لا يُكَذِّبُونَكَ وَلكِنَّ الظّالِمين بآياتِ اللّهِ يَجْحَدُونَ).[١]

«مى دانيم سخنان آنان تو را غم ناك مى سازد، آنان تو را تكذيب نمى كنند، بلكه ستم گران آيه هاى خدا را انكار مى نمايند».

بنابر اين، تكذيب قرآن و پيامبر و هر چيزى كه به طور مسلّم وابسته به خداست، به صورت غير مستقيم تكذيب خدا شمرده مى شود.

مقصود از اطاعت پيامبر چيست؟

يكى از وظايف پيامبر، ابلاغ پيام هاى خدا بود كه به دو صورت انجام مى گرفت:

١. تلاوت آيات قرآن كه پيك وحى بر قلب مبارك او نازل مى كرد. آياتى كه متضمن امر و نهى بود; مانند اقيموا الصلاة، آتوا الزكاة و....

٢. ابلاغ احكام و فرمان هاى خدا با بيانات شخصى خود. و مقصود از بيانات شخصى همان احاديث است كه الفاظ آن مربوط به خود پيامبر و معانى آن از جانب خدا مى باشد و در اصطلاح به آن حديث مى گويند. و در احاديث اسلامى بسيارى از احكام و فرمان هاى خدا كه ظاهراً در قرآن وارد نشده است، بيان شده است.

پيامبر در رسانيدن پيام هاى خدا چه از طريق تلاوت قرآن و چه با زبان حديث، مقام و موقعيتى جز اين كه رسول و پيام آور، مبلغ و بيان كننده دستورهاى الهى است، ندارد و اگر قرآن پيامبر را شاهد و بشير و نذير و...