لزوم اطاعت پيامبر در آيه هاى ٥٩ نساء; ٩٢ مائده; ٢٠ و ٤٦ انفال; ٥٤ نور; ٣٣ محمّد; ١٣ مجادله و ١٢ تغابن وارده شده است و در برخى از آيات به جاى «امر» به اطاعت جمله اى مانند (وَمَنْ يُطِعِ اللّه وَرَسُوله) وارد شده است; مانند آيه ١٣، ٦٩ و٨٠ سوره نساء; ٧١ توبه; ٥٢ نور; ٧١ احزاب و ١٧ فتح.

گناه سرپيچى از اطاعت و فرمان پيامبر كه از جانب خدا براى فرماندهى منصوب شده است به اندازه اى است كه آيات قرآن آن را با كفر هم گام دانسته است. چنان كه مى فرمايد:

(قُل أَطِيعُوا اللّهَ وَالرَّسُولَ فَإِنْ تَولّوا فَإِنَّ اللّهَ لا يُحِبُّ الكافِرينَ).[٢]

«بگو:خدا و پيامبر او را اطاعت كنيد; اگر روى برتاختند، بگو: خدا كافران را دوست نمى دارد».

كسى كه فرمان فرمانده منصوب از جانب خدا را رد مى كند، در حقيقت خدا را به عنوان فرمانده مطاع اصيل نپذيرفته و قيد اطاعت او را به گردن ننهاده است.

[١] آل عمران(٣) آيه ٣٢.
[٢] همان، آيه ٣٢.