نحوه دلالت اين آيه بر اين كه لفظ رب به معناى آفريدگار نيست، با آيه پيش يكسان است، زيرا اگر لفظ «رب» به معناى خالق باشد، جمله (الَّذِى خَلَقَكُمْ)بى مورد خواهد بود، به خلاف اين كه رب به معناى مدير باشد; در اين صورت جمله (الَّذِى خَلَقَكُمْ) علت توحيد در ربوبيت خواهد بود; يعنى آن كس كه شما را آفريده است، رب و مدبر امور شما نيز هست.

٣.(قُلْ أَغَيْرَ اللّهِ أَبْغى رَبّاً وَهُوَ رَبُّ كُلّ شَىء...).[١]

«بگو: كردگارى جز خدا بطلبم؟ و او پروردگار همه چيز است».

اين آيه حاكى است كه مشركان عصر رسالت، با پيامبر گرامى به گونه اى در مسئله ربوبيت اختلاف داشتند. و پيامبر مأموريت يافت كه آنان را تخطئه كند تا «ربى» جز خدا اتخاذ نكنند.

به طور مسلّم اختلاف پيامبر با مشركان در مسئله توحيد در خالقيت نبود، زيرا به گواه آيات گذشته آنان خالقى جز خدا، قائل نبودند، ناچار اختلاف آنان در غير مسئله خالقيت بود وا ن همان مسئله اداره امور آفرينش است. حالا يا اداره همه جهان و يا گوشه اى از آن.

٤.(...أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوم القِيامَةِ إِنّا كُنّا عَنْ هذا غافِلينَ).[٢]

«آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند: چرا. ما اقرار گرفتيم كه مبادا روز رستاخيز بگويند ما از اين غافل بوديم».

در اين آيه خداوند از تمام افراد، به توحيد در ربوبيت اعتراف گرفته است

[١] انعام (٦) آيه ١٦٤.
[٢] اعراف(٧) آيه ١٧٢.