«نسر»از بندگان صالح خدا بودند و گروهى از آنان پيروى مى كردند.وقتى درگذشتند، گروهى به فكر اين كه اگر به تصوير آنان بنگرند بهتر مى توانند خدا را عبادت كنند، تصوير آنان را كشيدند، سپس به مرور زمان تصوير آنان را پرستيدند.[١]

٣. متتبع معاصر، آقاى جواد على درباره نحوه عقايد عرب ها نسبت به معبودهاى دروغين چنين مى نويسد:

«آگاهى ما از اساطير دينى عرب قبل ازاسلام بسيار كم است. از اين جهت برخى از خاور شناسان تصور كرده اند كه عرب، عقايد افسانه اى يونانيان و روميان و پارسيان وآريايى ها و سامى ها را درباره آلهه و خدايان خود فاقد بودند، مع الوصف مى توان عقايد آنان را درباره خدايان از اسماى آن ها حدس زد، زيرا برخى از خدايان آنان به نام «ود» و «سعد» ـ كه به معناى خداى محبت و خوشبختى است ـ معروف بود».[٢]

٤. گروه روشن فكر جز خدا، به مدبر ديگرى معتقد نبوده، وبت ها را شفيعان درگاه خدا[٣]وعبادت آن ها را مايه تقرب[٤] مى دانستند. آياتى بر اين مطلب گواهى مى دهد كه يكى را نقل مى كنيم:

(قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّماءِ وَالأَرض أَمَّنْ يَمْلِكُ السَّمْعَ وَالأَبْصار وَمَنْ يُخْرِجُ الحَىَّ مِنَ المَيِّتِ وَيُخْرِجُ المَيِّت مِنَ الحَىّ وَمَنْ يُدبِّرُ الأَمْر فَسَيَقُولُونَ اللّهُ فَقُلْ أَفَلا تَتَّقُون).[٥]

[١] مجمع البيان (ط صيدا) ج١٠، ص ٣٦٤.
[٢] المفصل في تاريخ العرب قبل الإسلام، ج٦، ص ٩١. [٣] >>وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ ما لا يَضُرُّهُمْ وَلا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هؤلاءِ شُفَعاءنا عِنْدَ اللّهِ<< (يونس، آيه١٨). [٤] (ما نَعْبُدهُمْ إِلاّ لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللّهِ زُلْفى) (زمر، آيه ٣). [٥] يونس(١٠)آيه ٣١.