منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٩١

(...أَلا لَهُ الخَلْقُ وَالأَمْرُ تَبارَكَ اللّهُ رَبُّ العالَمينَ).[١]

«براى اوست خلقت و فرمان. بزرگ است خدا كه كردگار جهانيان است».

خلاصه يكى از علل طرح انحصار خلقت به خدا، و هم چنين نكوهش از بتان مورد پرستش كه قدرت بر آفرينش كسى را ندارند[٢] و ديگر نكوهش ها، همگى به خاطر بيدار كردن وجدان ها است، زيرا اكنون كه به اعتراف مشركان خالقى جز او نيست و معبودهاى ديگر، قدرت بر آفرينش ندارند در اين صورت بايد او را پرستش كرد كه همه موجودات را از نيستى به دايره هستى آورده است، نه بت هاى عاجز و ناتوان را كه حتى قدرت بر آفريدن مگسى ندارند.

پرسش دوم

هرگاه در جهان آفرينش خالقى جز او نيست، چگونه قرآن در آيه ياد شده در زير، مسيح را آفريننده مرغ معرفى مى كند.

(...إِنِّى أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِفَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونَ طَيراً بِإِذْنِ اللّهِ...).[٣]

«من از گِل شكل پرنده اى مى آفرينم، سپس در آن مى دمم و آن به اذن خداوند پرنده مى گردد».

خداوند پس از بيان مراتب آفرينش انسان در رحم مادر، خود را «احسن الخالقين»توصيف مى كند و مى فرمايد:

(فَتَبارَكَ اللّهُ أَحْسَن الخالِقين).