«آيا نمى بينى كه ابرى را مى راند، سپس ميان آن ها پيوستگى مى دهد، سپس آن را متراكم مى سازد.و باران را مى بينى كه از خلال آن بيرون مى ريزد و از آسمان و از كوه ها كه در آن هست، تگرگى نازل مى كند، آن را به هر كه بخواهد مى رساند و از هر كه بخواهد باز مى داردو نزديك است كه شعاع برق آن ديدگان را خيره سازد».

در اين آيه اگر دقت شود، مقدمات فرود آمدن باران و تگرك از آسمان به نحو روشن بيان گرديده است به گونه اى كه علم امروز با تمام ابزار و لوازمى كه درباره كشف علل پديده هاى جوى به كار برده است، به بيش از آن چه كه اين آيه بيان كرده است دست نيافته است. اينك لازم است در جمله هاى آن دقت گردد.

١. (يزجى سحاباً) ; «ابرى را مى راند».

٢. (ثُمَّ يُؤلّف بينه) ;«قطعات ابر را با هم تركيب مى كند».

٣. (ثُمَّ يَجعلهُ رُكاماً) ; «روى هم انباشته مى سازد».

٤. (فَتَرى الوَدْق يَخْرج مِنْ خلاله) ;«پس از تراكم(و به حد اشباع رسيدن) مى بينى كه باران از خلال آن فرو مى ريزد».

٥. (يَكادُ سَنابَرْقِهِ يَذْهَب بِالأَبْصار) ;«شعاع برق، ديدگان را خيره مى كند».

در تمام اين جمله ها به تأثير علل طبيعى تصريح شده است. چيزى كه هست تأثير همه اين علل به فرمان خدا و اراده و مشيت او است و اگر او

[١] نور (٢٤) آيه ٤٣.