هر كدام از خدايان سه گانه وجود مستقل دارند و هر كدام با وجود و تشخص خاصى خودنمايى مى كند; مثلاً همان طور كه هر يك از افراد انسان در خارج براى خود وجود مستقل دارد و هر كدام داراى شخصيتى است، هم چنين است «اقانيم» و هر «اقنومى» براى خود اصلى و شخصيتى و وجود جداگانه اى دارد و به عبارت ديگر: يك طبيعت است، امّا سه فرد دارد و هر فردى خداى تام و مستقلى است. يك چنين تثليث همان شرك جاهلى است كه در مسيحيت به صورت خدايان سه گانه تجلى كرده است.

در صورتى كه دلايل توحيد و يگانگى، هر نوع شرك و دو بينى را براى خدا ابطال كرده است و به حكم دلايل پيشين ممكن نيست كه براى خدا نظير و شريكى تصور كرد.

خنده آور اين كه بدعت گذاران محافل كليسا اصرار دارند كه تثليث را با توحيد هم آهنگ سازند و بگويند او در حالى كه سه تا است، يكى است و در عين اين كه يكى است، سه تا است. آيا اين توجيه جز تناقض گويى و به

[١] قاموس كتاب مقدس، ص ٣٤٤.