منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٣٣

مالكيت تكوينى مطلق خدا به ما سوا است، زيرا مالكيت انسان نسبت به اموال خويش يك قرار داد اجتماعى است كه به منظور گردش چرخ هاى زندگى به آن تن داده است. در حالى كه مالكيت خدا به آسمان ها و زمين و آن چه كه در ميان آن ها قرار دارد، مالكيت تكوينى و از خالقيت و آفرينندگى او سرچشمه مى گيرد. اگر او مالك همه چيز است ديگر نمى توان براى او فرزندى انديشيد، زيرا فرزند انسان به حكم اين كه مخلوق او نيست، مملوك او نيز نمى باشد. در صورتى كه او مالك همه چيز است و به اين برهان در آيه مورد مورد بحث چنين اشاره شده است.

(الَّذِى لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَالأَرْض وَلَمْ يَتَّخِذ وَلَداً...).

«براى اوست مالكيت (تكوينى) آسمان ها و زمين و فرزندى اتخاذ نكرده است».

و در ذيل آيه، به ريشه اين مالكيت كه همان خالقيت است اشاره شده و مى فرمايد:

( وَخَلَقَ كُلِّ شَىء).

«همه چيز را آفريد».

٤. او از احكام ماده پيراسته است.

٥. همه موجودات با او قائم هستند.

٦. او غنى و بى نياز است.

٣. (وَقالُوا اتَّخَذَ اللّهُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ لَهُ ما فِى السَّماواتِوَالأَرْضِ كُلٌّ لَهُ قانِتُونَ* بَدِيعُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَإِذا قَضى أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ).[١]