٤. هرگز رشته ممكنات از يك سلسله علل و معلول هاى بى نهايت تشكيل نمى يابد، زيرا لازمه آن، تسلسل و تسلسل باطل است و هم چنين نمى تواند دو ممكن بدون واسطه يا با واسطه در يك ديگر مؤثر باشند و به هم ديگر هستى ببخشند، زيرا نتيجه آن دور است كه از نظر عقل جزء محالات است. ابن سينا برهان خود را روى اين چهار پايه نهاده است.

توضيح استدلال وى اين است كه هر فردى از ما، در هر چيزى شك كند، در اين كه بيرون از ذهن ما واقعيتى و جهانى وجود دارد ترديد نمى كند. اين موجودات و يا هر موجودى مانند وجود انسان و يا آسمان و زمين، يا هستى از خود دارد و در تحقق خود از ديگرى بى نياز است و به اصطلاح معلول ديگرى نيست، بلكه خود منشأ و علت موجودات ديگر است يا بر خلاف اين فرض است.