منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩١

مِنَ الأَرْضِ إِذا أَنْتُمْ تَخْرُجُونَ).

«از آيه هاى او اين است كه آسمان و زمين به فرمان او برپاست، آن گاه كه شما را از زمين بخواند، شما از قبرها بيرون مى آييد».

شكى نيست كه اين آيات، بيش تر در صدد بيدار كردن وجدان انسان و توجه دادن او به صفات خداوند است و اين كه خداى جهان، يگانه، دانا و توانا مدبر و كارگردان، رحيم و مهربان است.

در ذيل برخى از آيات به اين نتايج اشاره شده است.

گاهى هدف از يادآورى نظام بديع خلقت، هموار كردن راه معاد و حيات مجدد است تا بشر پس از آشنايى با قدرت خدا به انكار معاد بر نخيزد.[١]

بنابراين، استدلال با اين آيات، بر وجود خداوند، بايد به طور ضمنى انجام گيرد، نه به صورت هدف اصلى، زيرا هرگاه اجزاى جهان از كوچك و بزرگ به صفات و قدرت وعلم او گواهى مى دهند و ما را با صفات جمال وجلال او آشنا مى سازند، قطعاً ما را با اصل وجود او نيز آشنا خواهند ساخت. راه روشن براى خداشناسى، كه با انديشه تمام طبقات سازگار است، همان بحث و گفتوگو درباره نظامات دقيق و بديع خلقت است كه با زبان حال مى گويد:

اين همه نقش عجب بر در و ديوار وجود *** هر كه فكرت نكند نقش بود بر ديوار