٢.(سَنُرِيهِمْ آياتنا فِى الآفاقِ وَفى أَنْفُسِهِمْ حَتّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الحَقّ أَوَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلى كُلِّ شَىْء شَهيدٌ).(فصلت/٥٣).

ترجمه آيات

١. «بگو مرا خبر دهيد اگر (قرآن از جانب خدا باشد و شما منكر آن شده ايد، كيست گمراه تر از آن كه با حق در ستيزه جويى عميقى است».

٢.«به زودى نشانه هاى خود را در آفاق و در خودشان به آنان نشان مى دهيم تا محقق گردد كه آن (قرآن) حق است. مگر كافى نيست كه خداوند بر همه چيز گواه (يا بر همه مشهود و روشن) است».

در كتاب هاى كلامى و فلسفى [١] با آيه دوم، بر مسايل توحيدى، اعم از اثبات وجود خدا و توحيد و ديگر صفات او، استدلال مى شود و نويسندگان و گويندگان نيز روى آن تكيه مى كنند و در مواقعى كه بحث آنان مربوط به توحيد باشد، به مضمون آن استشهاد مى نمايند.

[١] اشارات، ج٣، ص ٦٦; اسفار، ج٦، ص ٢٦.