از نظر قرآن، انسان نه تنها پيش از وجود، محتاج به خدا است، بلكه پس از پوشيدن لباس هستى نيز، به او نيازمند است. چنان كه مى فرمايد: (أَنْتُمُ الفُقَراءُ إِلَى اللّهِ); «هم اكنون نيز فقير و نيازمند هستيد».

حكماى اسلامى از پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) چنين حديثى نقل كرده اند:

«الفقر سواد الوجه فى الدارين;

فقر روسياهى در دو جهان است».

آنان مى گويند: مقصود پيامبر اين است كه نياز انسان به خدا در هر دو جهان محفوظ و پيوسته است. عارف معروف، شيخ محمود شبسترى، به اين حقيقت اشاره مى كند و مى گويد:

سيه رويى ز ممكن در دو عالم جدا هرگز نشد و اللّه اعلم

آيات قرآن، كه روى غناى خداوند تكيه مى كند، مى تواند اشاره اى به اين برهان باشد. اينك برخى از اين آيات را مى آوريم:

(وَانّهُ هُوَ أَغْنى وَأَقنى).[١]

«و او است كه با غناى ذاتى، ما را غنى كرده است(هستى بخشيده)و سرمايه داده است».

(...لِمَ تَعْبُدُ ما لا يَسْمَعُ وَلا يُبْصِر وَلا يُغْنى عَنْكَ شَيْئاً).[٢]

«چرا موجودى را كه نمى شنود و نمى بيند و تو را از چيزى بى نياز نمى سازد، مى پرستيد؟».

[١] نجم(٥٣) آيه ٤٨.
[٢] مريم(١٩) آيه ٤٢.