منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٠٨

جز او خدايى نيست، صاحب عرش بزرگ است.

سليمان گفت: بررسى مى كنم ببينم كه در اين گزارش راست گو هستى يا نه، نامه مرا ببر و به آنان برسان و از آنان دور شو، و مراقب باش آنان در برابر نامه من چه واكنشى نشان مى دهند.[١]

پرنده اى كه تا اين حد، كارهاى دقيق و مرموزى را درك مى كند و گزارش مى دهد و فرمان مى برد، به طور مسلّم از يك شعور خاصى برخوردار است.

قرآن، يكى از مفاخر سليمان را اين مى داند كه او به زبان پرندگان آشنا بود و مى گويد:

٣. (وَوَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ وَقالَ يا أَيُّهَا النّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْر...).[٢]

«سليمان وارث داوود شد و گفت: مردم! زبان پرندگان به ما تعليم شده است».

سليمان، سپاهى از انسان وجن و پرندگان تشكيل داده بود و همگى تحت فرمان او بودند.

چنان كه مى فرمايد:

٤.(وَحُشِرَ لِسُلَيْمانَ جُنُودُهُ مِنَ الجِنِّ وَالإِنْسِ وَالطَّيْرِ...).[٣]

«سپاهيان سليمان، از سه گروه جن و انسان و پرندگان حاضر شدند».

از مجموع اين آيات استفاده مى شود كه پرندگان بالأخص و تمام جان داران به طور اعم، از آگاهى خاصى برخوردارند و اگر انسان كاملى بر