چون پاره‌هاى پولاد مى‌سازد ... و آن‌گاه آنان حاكمان و فرمانروايان زمين خواهند بود (بحارالانوار، ٥٢/ ٢٩١ و ٣٧١). بيش‌تر ياران حضرت مهدى (ع) جوان‌اند و بنابر روايت، پيران در ميان آنان همانند نمك در طعام‌اند (منتخب الاثر، ٤٨٤). بنابر روايات، پيامبر ٦ و امامان معصوم (ع) از نام و مشخّصات ياوران حضرت مهدى (ع) آگاه‌اند و آنان را مى‌شناسند (همان، ١٦٢ و ٤٧٦). در روايتى امام صادق (ع) فرموده است كه نام ياران حضرت مهدى (ع) در كتابى كه در دل محفوظ است آمده است و بنابر رواياتى از اميرمؤمنان (ع) آنان در آسمان مشهورند و در زمين، گمنام (همان، ٣١٤؛ نهج البلاغه‌، خ ١٠٢). چون حضرت مهدى (ع) قيام مى‌كند، ديرى نمى‌گذرد كه بر شمار يارانش افزوده مى‌گردد و آن گاه كه از مكّه خروج مى‌كند، شمار آنان به ده هزار تن مى‌رسد (يوم الخلاص‌، ١٩٤).

گردهمايى نخستين ياران حضرت مهدى (ع):

هنگام ظهور، حضرت مهدى (ع) خدا را با نام اعظم الهى مى‌خواند و آن گاه همه ياران صبحگاهان در مكّه پيرامونش گرد مى‌آيند. اينان ياران پرچمدار امام‌اند. برخى از آنان آشكارا بر ابرها راه مى‌روند (بحارالانوار، ٥٢/ ٢٨٦ و ٣٦٨). نداى امام (ع) در شرق و غرب عالم به گوش ياران مى‌رسد و شتابان به سويش مى‌آيند (همان، ٣٣٢). و بنابر روايتى، خداوند آنان را در يك شب گرد مى‌آورد (همان، ٣١٦ و ٣٤١). اين روايات گواهى مى‌دهند كه ياران نخستين امام، مردانى هستند كه از علم و قدرت الهى بهره‌مندند و هدايت اين حركت جهانى را به عهده دارند. امام صادق (ع) درباره آنان فرموده است: «جز آنان، مؤمنان بسيارى خواهند بود؛ امّا آنان گروهى هستند كه همراه قائم ظهور مى‌كنند و فرماندهان و قاضيان و حاكمان شرع و فقيهان دين‌اند كه خداوند دست عنايت بر آنان مى‌كشد و از آن پس هيچ كارى برايشان دشوار نمى‌نمايد.» (منتخب الاثر، ٤٨٥) آنان به علم الهى ميان مردم قضاوت مى‌كنند و نيازمند بيّنه نيستند و راه‌هاى بلند برايشان كوتاه است و به يك آن، زمين را طى مى‌كنند (همان، ٤٨٦). برخى روايات از اين مردان الهى با تعابير «نُجَبا»، «ابْدال» و «اوتاد» ياد كرده‌اند (الاختصاص‌، شيخ مفيد/ ٢٠٨؛ بحارالانوار، ٥٢/ ٣٣٤).