فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٤١٦ - معجزه
بيشترين اختلافات ميان مكاتب كلامى اسلامى در اين موضوع، آنگاه رخ نموده است كه درباره حدود و شرايط آن سخن گفتهاند. معتزليان بر آن رفتهاند كه در وجوب امر به معروف و نهى از منكر شرط است كه احتمال توفيق موجود باشد و مفسده مستمر بر آن ترتّب نيابد. با اين حال بر آن رفتهاند كه اگر منكرات شايع شوند، يا حكومت ستمگر باشد، بر همه مسلمانان واجب است تجهيز قوا كنند و برخيزند. معتزليان اداى اين فريضه را تنها با قلب و زبان كافى نمىدانند. در نظرگاه معتزلى، معروف و منكر را تنها از راه شرع نمىتوان شناخت؛ بلكه عقل آدمى نيز مىتواند معروفها و منكرها را بازشناسد. قيام به اين فريضه مشروط به وجود پيشوا و امام نيست؛ بلكه وظيفهاى عمومى است كه بر پشت مسلمانان سنگينى مىكند. مكتب اماميّه براى امر به معروف و نهى از منكر شرايطى قائل است (تحرير الوسيله، ١/ ٤٤٤- ٤٢٥)؛ ولى آن را از فروع دين مىداند نه از اصول اعتقادى مذهب.
***
معجزه
كلمهاى است از مصدر «اعجاز» و مادّه «عجز». عجز به معناى درماندگى، ناتوانى و پايانه و انتهاى هر چيز است (مقائيس اللّغة، ٤/ ٢٣٢). معجزه در اصطلاح دينى به معناى امرى است شگفت و بيرون از عادت كه پيامبران (ع) براى اثبات ادّعاى پيامبرى، از خويش بروز مىدهند. معجزه از توان انسانهاى ديگر- حتى نوابغ- بيرون است (قرآن و آخرين پيامبر). قرآن كريم از معجزه با عنوان «آيت» (/ نشانه) ياد كرده است (نبوّت، ١٠٠). متكلّمان شيعه براى معجزه شرطها و ويژگىهايى برشمردهاند كه مهمترين آنها عبارتاند از: الف. عملى است غير عادى و بر خلاف جريان طبيعى عالَم و خارج از توان انسانهاى عادى. ب. معجزه را نمىتوان به ديگران آموخت يا مغلوب عوامل ديگر ساخت. ج. معجزه همواره با ادّعاى نبوّت و نيز تحدّى همراه است. د. معجزه با امر خواسته شده از مدّعى نبوّت مطابقت دارد (كشف المراد، ٣٥١؛ البيان فى تفسير القرآن، ٣٣؛ نبوّت، ١٠٣؛ الالهيات، ٢/ ٦٧- ٦٤؛ قرآن و آخرين پيامبر، ٣٢).