فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٣٥٨ - فروع دين احكام عملى شريعت
اختلاف درگرفت. در اين ميان، شيعيان، اين منصب را حقّ حضرت على (ع) دانستند و از اين زمان بود كه تشيّع به عنوان مذهبى رسمى نمودار گشت.
انشعاب در تشيّع:
تا هنگام شهادت امام حسين (ع) شيعيان يكپارچگى خويش را حفظ كردند و انشعابى در اين مذهب رخ ننمود (شيعه در اسلام، ٦٠). از آن پس بر اثر حوادث گوناگون، هر بار اقليّتى از شيعيان، از اصول نخستين تشيّع روى برتافتند و راه خويش را از اكثريّت جدا كردند. در ميان فرقههاى مختلف شيعه، آن كه بيشترين پيروان را دارد و اصول نخستين تشيّع را حفظ كرده است، «اماميّه» است. اماميّه امروزه پيروان بسيارى در سراسر دنيا دارد. از نظر شمار پيروان، پس از اماميّه، به ترتيب، اسماعيليّه و زيديّه جاى دارند؛ امّا بيشترينه فِرَق شيعه از ميان رفتهاند و جز نام و يادى در تاريخ، اثرى از آنها بر جاى نمانده است. شمار فِرَق شيعه را تا صد فرقه دانستهاند؛ امّا مشهورترين آنها عبارتاند از: اماميّه، كيسانيّه، زيديّه، اسماعيليّه، فطحيّه و غلات. برخى فرقههاى شيعه به سختى انحراف يافته و از دين درآمدهاند؛ چنان كه علماى شيعه از آنان با عنوان «فرقههاى ضالّه» ياد مىكنند. از اين فرقههايند:
شيخيّه، بهائيّه و احمديّه (فرهنگنامه فرقههاى اسلامى، ١٧٧؛ فرق و مذاهب كلامى، ٣٣٧، ٣٤٣ و ٣٥١).
پديد آمدن فرقههاى مختلف در تشيّع به عللى متعدّد باز مىگردد؛ از جمله تحولات اجتماعى، درك ناصحيح مفاهيم دينى و منافع و اغراض شخصى. اختلاف اصلى شيعيان بر سر شمار امامان و چگونگى تعيين امام است؛ اما همين اختلاف به تدريج در سه محور توسعه يافته است: ١. امامت و جانشينى رسول خدا ٦ و چگونگى تعيين، نصب و ويژگىهاى شخصى امام؛ ٢. مسائل فكرى و اصول عقيدتى؛ ٣. مسائل فرعى فقهى.
***
فروع دين: احكام عملى شريعت
تعاليم آيين اسلام، داراى دو بخش اعتقادى و عملىاند. بخش اعتقادى، از اصول دين و مذهب سخن مىگويد و بخش عملى، از فروع دين. بخش دوم را از آن رو «فروع» خوانند كه در برابر «اصول» جاى دارد