فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ٣٥٦ - فدك روستايى يهودىنشين در نزديكى مدينه
ف
فدك: روستايى يهودىنشين در نزديكى مدينه
از دهكدههاى آباد مدينه در نزديكى خيبر بود كه در سال ٧ هجرى بدون خونريزى به دست پيامبر ٦ فتح شد.
اهالى فدك با پيامبر ٦ مصالحه كردند به اين گونه كه نيمى از باغهاى خود را به آن حضرت واگذاشتند و نيم ديگر را براى خود نگاه داشتند و زراعتِ سهم پيامبر ٦ را نيز برعهده گرفتند و در برابر، حقّى از آن برداشتند (الأمالى، ٤٠؛ شرح نهجالبلاغة، ١٦/ ٢١٠؛ تاريخ المدينة، ١/ ١٩٣). بنابر حكم صريح قرآن سرزمينهايى كه بدون درگيرى نظامى به فتح مسلمانان درآيند، ملك شخصى پيامبر ٦ مىشوند و پيامبر ٦ مىتواند هرگونه مصلحت بداند، درباره آنها تصميم بگيرد (حشر/ ٦).
فدك نيز از اين سرزمينها بود. پيامبر ٦ آن را به فرمان خدا در زمان حيات خويش به دخترش فاطمه (س) بخشيد و بنى هاشم تا پيامبر ٦ زنده بود، از محصول فدك بهره مىبردند (مسند ابى يعلا، ٢/ ٣٣٤؛ تفسير مجمع البيان، ٣/ ٤١١؛ ينابيع المودّة، ١/ ١٣٨). بنابر روايات، پيامبر ٦ پس از فتح فدك، دخترش را فرا خواند و براساس آيه «وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ» (اسراء/ ٢٦) آن را به فاطمه (س) بخشيد. در همان مجلس على (ع) را خواست و سندى نيز تنظيم كرد كه اميرمؤمنان (ع) و امّ ايمن گواهان آن بودند (اثبات الهداة، ٢/ ١١٦؛ الخرائج، ١/ ١١٢؛ بحارالانوار، ٢٩/ ١١٤). حضرت زهرا (س) نمايندهاى براى خود برگزيد كه امور فدك را از نزديك اداره كند و كارمندانى نيز به فرمان او درآورد. پس از رحلت پيامبر ٦ خليفه اوّل، نماينده حضرت زهرا (س) را اخراج كرد و فدك را به بهانه حديث ساختگىِ «نَحْنُ مُعاشِرُ الانبياءِ لا نُوَرِّثُ» به تصرّف خويش درآورد (احتجاج طبرسى، ١/ ٢٠؛ الاختصاص، ١٨٥- ١٨٣؛ بحارالانوار،