تنگدستى بر آنان گران نيايد و محروميّت از مواهب مادّى آنان را نيازارد (نهج البلاغه‌، خ ٢٠٩). برقرار ساختن حكومت عدل جهانى بى‌گمان با رنج‌ها و سختى‌ها همراه است و از اين رو، بنابر روايات حتى اصحاب امام زمان (ع) نيز پيش از برپايى اين حكومت الهى در دشوارى و زحمت زندگى مى‌كنند (بحارالانوار، ٥٢/ ٣٤٠). از روايات درباره جاى سكونت حضرت مهدى (ع) برمى‌آيد كه آن حضرت در مسجد سهله سكونت خواهد گزيد (همان، ٣١٧ و ١٣٣).

ب. سيره سياسى- اجتماعى:

گسترانيدن عدل و داد از آرمان‌هاى بنيادى امام زمان (ع) است؛ همان سان كه پيامبران آسمانى (ع) نيز همواره در پى آن بوده‌اند (حديد/ ٢٥). احاديثى كه از قيام امام زمان (ع) سخن مى‌گويند، همان قدر بر عدالت پاى مى‌فشارند كه بر توحيد و مبارزه با شرك (عصر زندگى‌، ٢٣). دادگرى، آشكارترين صفت نيك امام (ع) است و بدين روى در برخى ادعيه از آن حضرت با عنوان «عدل منتظر» ياد شده است و در روايتى آمده است كه «امام موعود، آغاز و انجام عدل است.» بدين معنا كه عدالت با آن حضرت به كمال و تمام مى‌رسد.

كم‌تر حديثى را درباره امام غايب (ع) مى‌توان يافت كه از يادكرد عدالت تهى باشد و اخبار در اين باره به سرحدّ تواتر رسيده‌اند (مكيال المكارم‌، ١/ ١١٨ و ١١٩).

در عصر ظهور، تربيت دينى و اخلاقى مردم، زمينه‌هاى برپايى عدالت را در همه ابعاد فردى و اجتماعى فراهم مى‌سازد.

در روايتى از امام رضا (ع) درباره برپايى عدالت به دست امام زمان (ع) آمده است:

«خداوند زمين را به دست او از هر ستمى مى‌پيرايد و از هر گونه كژى مى‌زدايد و ...

آن گاه كه او خروج مى‌كند، ميزان عدل را ميان مردم برمى‌نهد و بدين سان، كسى نتواند به ديگرى ستم روا دارد.» (بحارالانوار، ٥٢/ ٣٢٢) اين بدان معنا است كه در روزگار ظهور، ميزان و معيار عدالت مشخّص مى‌شود و به دست مردم مى‌افتد و زمامداران وظيفه خويش را مى‌شناسند و مردم رفتار خود را به صلاح مى‌آورند.

در روايتى ديگر آمده است كه پيامبر اسلام ٦ فرمود: «مهدى ثروت را عادلانه ميان مردم تقسيم مى‌كند و خداى متعال قلب امّت اسلام را از بى‌نيازى سرشار مى‌كند و آنان را از عدالت خويش بهره‌مند مى‌سازد.» (همان، ٥١/ ٨٤؛