قبور براى برخى فرق اسلامى پذيرفتنى نيست و آن را روا نمى‌دانند. اين مسئله را در دو بخش مى‌توان به بررسى نهاد: يكى زيارت قبور بستگان، عالمان، شهيدان و دوم، زيارت پيامبران و پيشوايان دينى (ع).

ميل به زيارت قبور دسته نخست، افزون بر اينكه در فطرت آدمى ريشه دارد، سنّت پيامبر اسلام ٦ نيز بر آن صحّه مى‌گذارد (كشف الارتياب‌، ٣٧٢). رواياتى از آن پيامبر بزرگ آسمانى ٦ نقل كرده‌اند كه اين عمل را تأييد مى‌كنند. از آن جمله است روايتى كه مى‌فرمايد: «قبر مردگان خويش را زيارت كنيد و بر آنان سلام گوييد كه در سر گذشتشان عبرتى است براى شما.» (بحارالانوار، ٧٩/ ٦٤) نيز مى‌فرمايد: «قبر رفتگان را زيارت كنيد كه اين شما را به ياد آخرت مى‌اندازد.» (سنن ابن ماجه، ١/ ٥٠٠؛ كشف الارتياب‌، ٣٧٢) زيارت مرقد دانشمندان و نخبگان علمى كه سختى‌ها و نادارى‌ها را بر خود هموار ساختند و بر گنجينه‌هاى دانش انسانى افزودند نيز گذشته از تكريم آنان، سبب رواج دانش و تشويق آيندگان به كسب دانش و معرفت است. حضور بر تربت شهيدان و مجاهدان راه فضيلت و حقيقت، پيامدهايى سازنده دارد و آثارى تربيتى به بار مى‌آورد و گونه‌اى پيمان وفادارى با آنان و راه آنان است. امّا زيارت پيامبران و پيشوايان دينى (ع) آثار خجسته ديگرى نيز دارد.

حضور در حرم مقدّس رسول خدا ٦ و امامان معصوم (ع)، افزون بر اينكه گونه‌اى سپاسگزارى از فداكارى‌ها و پاك‌بازى‌هاى آنان است، گونه‌اى بيعت با آرمان‌هاى والاى آنان نيز هست. امام رضا (ع) مى‌فرمايد: «امامان را پيمانى بر دوستداران و پيروان خويش است و وفاى كامل بدان، زيارت مرقد آنان است.» (وسائل الشّيعه‌، ١٠/ ٣٤٦) مسلمانان، قرن‌ها بر استحباب زيارت قبور مؤمنين، پيامبر ٦ و پيشوايان دينى خويش اتّفاق نظر داشته‌اند. تنها ابن تيميّه (٦٦١ ق- ٧٢٨) و وهابيّان و سلفيان زيارت قبور و سفر براى آن را شرك پنداشته‌اند (فتح المجيد، ٢٤٤؛ شيعيگرى‌، ٢٢/ به نقل از شيعه چه مى‌گويد، ٦٣؛ دائرة المعارف فارسى‌، ١/ ١١٥٧). ابن تيميّه در اين باره مى‌گويد: «شيطان، كردار زشت را بر مردم نيك مى‌نمايد و آنان از سفر، رضايت غير خدا را مى‌جويند و به غير او شوق مى‌ورزند و بار سفر به سوى قبر پيامبر يا صحابه و صالحان بر مى‌بندند.»