فرهنگ شیعه - خطيبي کوشکک، محمد و همکاران - الصفحة ١١٥ - 3 علم و آگاهى
براى مدّتى طولانى در زندان حبس شد.
حاكمان عبّاسى از وجود امام (ع) بيمناك بودند و هر از چند گاهى ايشان را به زندان مىانداختند. روزگار حبس امام (ع) در عهد هارونالرّشيد طولانىتر بود و بارها به زندان رفت.
شهادت:
هارون عبّاسى، وجود امام كاظم (ع) را در زندان نيز تاب نياورد و فرمان داد ايشان را مسموم كنند. بدين سان، امام (ع) به سال ١٨٣ ه. در پنجاه و پنج سالگى در زندان بغداد به شهادت رسيد و پيكر مقدّساش در كاظمين عراق به خاك سپرده شد (كشف الغمّة، ٣/ ٣٧- ٣٠).
***
امام رضا (ع): هشتمين امام شيعيان
نام مباركش على و دهمين تن از چهارده معصوم (ع) است. به سال ١٤٨ ه. در مدينه به دنيا آمد. پدر ارجمندش موسى بن جعفر (ع) امام هفتم است و مادرش، نجمه- ام البنين (س). مشهورترين لقبش رضا است و كنيهاش ابوالحسن (مصنّفات شيخ مفيد، ١١/ ٢٤٧).
فضائل و مناقب:
امام رضا (ع) در شمار كسانى است كه خداوند در آيه تطهير فرموده است آنان را از هر عيب و نقصى پيراستهام. از اين رو، او نيز همانند ديگر امامان (ع) سرشتى قدسى و منزّه داشت و از رذيلتهاى اخلاقى دور بود. مشهور است كه برجستگىهاى اخلاقى آن امام همام (ع) عبارت بودهاند از:
١. زهد و بندگى:
حضرت علىّ بن موسى (ع) در بى رغبتى به دنيا و بندگى خدا، جهد فراوان داشت. در پيش چشم مردم، آراسته بود و در خلوت، ساده زيست و زاهد. زبان مباركش همواره به تلاوت قرآن بود و روزه بسيار مىگرفت و عبادتى فراوان داشت (عيون اخبار الرّضا، ٢/ ١٧٦، ١٧٨ و ١٨٣).
٢. فروتنى:
در برابر مردم بسيار فروتن بود. هيچ گاه با كسى تندى نكرد و كلام كسى را نبُريد و پايش را هنگام نشستن پيش كسى دراز نكرد يا به ديوار تكيه نداد (همان، ٢/ ١٨٢ و ١٨٣).
٣. علم و آگاهى:
دانش امام رضا (ع) را نمىتوان با كسى از مردمان زمانهاش به قياس نهاد. فضل و برترى علمىاش همواره در مناظراتى كه با علما و بزرگان ديگر اديان و فِرَق برگزار مىشد، آشكار بود و هيچ كس نتوانست