مسأله ١٩١٥- طلا ونقره سكه دارى كه زنها براى زينت بكار مى‌برند حتى در صورتى كه معامله با آن رايج باشد، زكاة آن واجب نيست در صورتى كه حقيقتاً به آن نياز داشته باشد و به جهت فرار از زكاة نباشد وگرنه زكاة را بايد بدهد، بلكه اگر معامله با آن رايج نباشد ولى پول طلا ونقره به آن بگويند، بنابر احتياط واجب زكاة آن بايد داده شود.

مسأله ١٩١٦- كسى كه طلا و نقره دارد، اگر هيچكدام آنها به اندازه نصاب اوّل نباشد مثلًا ١٠٤ مثقال نقره و ١٤ مثقال طلا داشته باشد، زكاة بر او واجب نيست.

مسأله ١٩١٧- چنانكه سابقاً گفته شد زكاة طلا ونقره در صورتى واجب مى‌شود كه انسان يازده ماه مالك مقدار نصاب باشد و اگر در بين يازده ماه طلا ونقره او از نصاب اوّل كمتر شود، زكاة بر او واجب نيست.

مسأله ١٩١٨- اگر در بين يازده ماه طلا ونقره‌اى را كه دارد با طلا يا نقره يا چيز ديگر عوض نمايد يا آنها را آب كند، زكاة بر او واجب نيست ولى اگر براى فرار از دادن زكاة اين‌كارها را بكند احتياط مستحبّ آنست كه زكاة را بدهد.

مسأله ١٩١٩- اگر در ماه دوازدهم طلا ونقره سكّه دار را آب كند، بايد زكاة آنها را بدهد و چنانچه به واسطه آب كردن، وزن يا قيمت آنها كم شود، بايد زكاتى را كه پيش از آب كردن بر او واجب بوده بدهد.

مسأله ١٩٢٠- اگر طلا و نقره‌اى كه دارد خوب وبد داشته باشد، مى‌تواند زكاة هركدام از خوب وبد را از خود آن بدهد ولى بهتر است زكاة همه آنها را از طلا ونقره خوب بدهد ولى بنابر احتياط واجب زكاة همه آنها را از طلا ونقره بد نمى‌تواند بدهد.

مسأله ١٩٢١- طلا ونقره‌اى كه بيشتر از اندازه معمولى فلز ديگر دارد، اگر خالص آن به اندازه نصاب كه مقدار آن گفته شد برسد، انسان بايد زكاة آن را بدهد، و چنانچه شك دارد كه خالص آن به اندازه نصاب هست يا نه احتياط واجب آن است كه وارسى نمايد در صورتى كه مستلزم ضرر نباشد و ميتواند بدون وارسى زكاة آن را برجاء فراغ ذمّه بدهد.

مسأله ١٩٢٢- اگر طلا و نقره‌اى كه دارد به مقدار معمول فلز ديگر با آن مخلوط باشد، نمى‌تواند زكاة آن را از طلا ونقره‌اى بدهد كه بيشتر از معمول فلز ديگر دارد