توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٠٥ - شكهاى صحيح

مسأله ١٢٠٩- اگر يكى از شكهاى صحيح براى انسان پيش آيد، نبايد نماز را بشكند و چنانچه نماز را بشكند معصيت كرده است پس اگر پيش از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند، مثل روگرداندن از قبله، نماز را از سر گيرد نماز دومش هم باطل است و اگر بعد از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند، مشغول نماز شود، نماز دومش صحيح است.

مسأله ١٢١٠- اگر يكى از شكهايى كه نماز احتياط براى آنها واجب است در نماز پيش آيد، چنانچه انسان نماز را تمام كند وبدون خواندن نماز احتياط، نماز را از سر بگيرد، معصيت كرده است پس اگر پيش از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند نماز را از سر گرفته، نماز دومش هم باطل است و اگر بعد از انجام كارى كه نماز را باطل مى‌كند، مشغول نماز شده، نماز دومش صحيح است.

مسأله ١٢١١- وقتى يكى از شكهاى صحيح براى انسان پيش آيد، چنانكه گفته شد، بايد فوراً فكر كند ولى اگر چيزهائى كه به واسطه آنها ممكن است يقين يا گمان به يك طرف شك پيدا شود، ولى شك معذلك از بين نرود، چنانچه كمى بعد فكر كند اشكال ندارد مثلًا اگر در سجده شك كند مى‌تواند تا بعد از سجده فكر كردن را تأخير بيندازد.

مسأله ١٢١٢- اگر اوّل گمانش به يك طرف بيشتر باشد، بعد دو طرف در نظر او مساوى شود، بايد به دستور شك عمل نمايد، و اگر اوّل دو طرف در نظر او مساوى‌باشد وبطرفى كه وظيفه اوست بنا بگذارد، بعد گمانش بطرف ديگر برود، بايد همان طرف را بگيرد ونماز را تمام كند.

مسأله ١٢١٣- كسى كه نمى‌داند گمانش به يك طرف بيشتر است يا هر دو طرف در نظر او مساوى است بايد به دستور شك عمل كند گرچه عمل به شك و ظن نمايد بهتر است.

مسأله ١٢١٤- اگر بعد از نماز بداند كه در بين نماز حال ترديدى داشته كه مثلًا دو ركعت خوانده يا سه ركعت وبنا را بر سه گذاشته ولى نداند كه گمانش بخواندن سه ركعت بوده، يا هر دو طرف در نظر او مساوى بوده، بايد نماز احتياط را بخواند.