توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٥٦ - احكام وضوى جبيره

مسأله ٣٣٠- اگر در يكى از جاهاى وضو، زخم يا دمل يا شكستگى باشد، چنانچه روى آن باز است وآب براى آن ضرر ندارد، بايد بطور معمولى وضو گرفت.

مسأله ٣٣١- اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت ودستها است وروى آن باز است و آب ريختن روى آن ضرر دارد، چنانچه كشيدن دست تر بر آن ضرر ندارد، احتياط واجب آن است كه دست تر بر آن بكشد و احتياط استحبابى آن است كه بعد پارچه پاكى روى آن بگذارد ودست تر را روى پارچه هم بكشد و اگر اين مقدار هم ضرر دارد يا زخم نجس است ونميشود آب كشيد، بايد اطراف زخم را به طورى كه در وضو گفته شد، از بالا به پايين بشويد و بنابر احتياط پارچه پاكى روى زخم بگذارد ودست تر روى آن بكشد، و اگر گذاشتن پارچه ممكن نيست بايد اطراف زخم را بشويد و بنابر احتياط استحبابى تيمّم هم بنمايد.

مسأله ٣٣٢- اگر زخم يا دمل يا شكستگى در جلوى سر يا روى پاها است وروى‌آن باز است، چنانچه نتواند آن را مسح كند، پارچه پاكى روى آن بگذارد وروى پارچه را با ترى آب وضو كه در دست مانده مسح كند، و احتياط واجب اين است كه بعد تيمّم كند و اگر گذاشتن پارچه ممكن نباشد، اكتفا كند به تيمّم.

مسأله ٣٣٣- اگر روى دمل يا زخم يا شكستگى بسته باشد، چنانچه باز كردن آن ممكن است وآب هم براى آن ضرر ندارد، بايد باز كند ووضو بگيرد، چه زخم ومانند آن در صورت ودستها باشد يا جلوى سر وروى پاها.

مسأله ٣٣٤- اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت يا دستها باشد وبشود روى‌آن را باز كرد، چنانچه ريختن آب روى آن ضرر دارد وكشيدن دست تر ضرر ندارد، احتياط واجب آن است كه دست تر روى آن بكشد و بعد پارچه پاكى روى‌آن بگذارد وروى پارچه را هم دست تر بكشد.

مسأله ٣٣٥- اگر نمى‌شود روى زخم را باز كرد ولى زخم وچيزى كه روى آن گذاشته پاك است ورسانيدن آب بزخم ممكن است وضرر هم ندارد، بايد آبرا به روى زخم برساند، و اگر زخم يا چيزى كه روى آن گذاشته نجس است، چنانچه آب كشيدن‌