توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٤٢٥ - احكام مالى كه انسان آن را پيدا مىكند

مسأله ٢٥٨٦- كسى كه مالى راپيدا كرده، اگر عمداً به دستورى كه گفته شد اعلان نكند، گذشته از اين كه معصيت كرده باز هم واجب است اعلان كند.

مسأله ٢٥٨٧- اگر بچه نابالغ چيزى پيدا كند ولىّ او بايد اعلان نمايد، اگر بعد از يك سال پيدا نشد مى‌تواند ولىّ براى صغير تملّك نمايد يا به دو قسم ديگر عمل نمايد.

مسأله ٢٥٨٨- اگر در بين سالى كه اعلان مى‌كند مال از بين برود، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده يا تعدّى يعنى زياده روى كرده باشد، بايد عوض آن را به صاحبش بدهد و اگر كوتاهى نكرده و زياده‌روى هم ننموده، چيزى بر او واجب نيست.

مسأله ٢٥٨٩- اگر انسان در بين سالى كه اعلان مى‌كند از پيدا شدن صاحب مال نااميد شود، مى‌تواند آن را صدقه بدهد.

مسأله ٢٥٩٠- اگر مالى را كه نشانه دارد وقيمت آن به ٦/ ١٢ نخود نقره سكّه‌دار مى‌رسد در جايى پيدا كند كه معلوم است به واسطه اعلان، صاحب آن پيدا نمى‌شود، مى‌تواند در روز اوّل آن را از طرف صاحبش صدقه بدهد يا به حاكم شرع برساند يا تملّك نمايد با ضمان او و چنانچه صاحبش پيدا شود و به صدقه دادن راضى نشود، بايد عوض آن را به او بدهد وثواب صدقه‌اى كه داده مال خود او است.

مسأله ٢٥٩١- اگر چيزى را پيدا كند و به خيال اين كه مال خود او است بردارد، بعد بفهمد مال خودش نبوده، بايد تا يكسال اعلان نمايد ولى است اگر پاى خود را به گم شده بزند حكم مال پيدا شده را ندارد.

مسأله ٢٥٩٢- لازم نيست موقع اعلان، جنس چيزى را كه پيدا كرده بگويد بلكه همين‌قدر كه بگويد چيزى پيدا كرده‌ام كافى است، ولى اگر بدون تعيين جنس، اعلان بى‌فائده باشد بايد تعيين بنمايد.

مسأله ٢٥٩٣- اگر كسى چيزى پيدا كند وديگرى بگويد مال من است، در صورتى‌بايد به او بدهد كه نشانه‌هاى آن را به طورى كه موجب علم بصحّت ادّعاى‌او شود بگويد، ولى لازم نيست نشانه‌هايى را كه بيشتر اوقات صاحب مال هم ملتفت آنها نيست بگويد.