توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٣٨٥ - احكام وديعه (امانت

احكام وديعه (امانت)

مسأله ٢٣٤٣- اگر انسان مال خود را به كسى بدهد و بگويد نزد تو امانت باشد و او هم قبول كند يا بدون اين كه حرفى بزنند به صاحب مال بفهماند كه مال را براى‌نگهدارى به او مى‌دهد و او هم به قصد نگهدارى كردن بگيرد، بايد به احكام وديعه وامانت‌دارى كه بعداً گفته مى‌شود عمل نمايد.

مسأله ٢٣٤٤- امانت دار و كسى كه مال را امانت مى‌گذارد، بايد هر دو بالغ و عاقل باشند، پس اگر انسان مالى را پيش بچه يا ديوانه امانت بگذارد يا ديوانه وبچه مالى را پيش كسى امانت بگذارد صحيح نيست مگر آن كه با اذن ولىّ باشد.

مسأله ٢٣٤٥- اگر از بچه يا ديوانه چيزى را بطور امانت قبول كند بايد آن را به صاحبش بدهد و اگر آن چيز مال خود بچه يا ديوانه است، به ولىّ او برساند و چنانچه در رساندن مال به آنان كوتاهى كند وتلف شود، بايد عوض آن رابدهد.

مسأله ٢٣٤٦- كسى كه نمى‌تواند امانت را نگهدارى نمايد نبايد قبول كند مگر اين كه امانت‌گذار با دانستن حال او امانت بگذارد.

مسأله ٢٣٤٧- اگر انسان به صاحب مال بفهماند كه براى نگهدارى مال او حاضر نيست، چنانچه او مال را بگذارد وبرود و آن مال تلف شود، كسى كه امانت را قبول نكرده ضامن نيست، ولى احتياط مستحبّ آن است كه اگر ممكن باشد آن را نگهدارى نمايد.

مسأله ٢٣٤٨- كسى كه چيزى را امانت مى‌گذارد، هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را پس بگيرد و كسى هم كه امانت را قبول مى‌كند، هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را به صاحبش برگرداند.

مسأله ٢٣٤٩- اگر انسان از نگهدارى امانت منصرف شود و وديعه را به هم بزند بايد در صورت امكان هرچه زودتر مال را به صاحب آن يا وكيل يا ولىّ صاحبش برساند، يا به آنان خبر دهد كه به نگهدارى حاضر نيست و اگر بدون عذر مال را به آنان نرساند وخبر هم ندهد، چنانچه مال تلف شود، بايد عوض آن را بدهد.