مسأله ١٩٩٧- انسان مى‌تواند از زكاة از سهم سبيل اللَّه، قرآن يا كتاب دينى يا كتاب دعا بخرد ووقف نمايد، اگرچه بر اولاد خود وبر كسانى وقف كند كه خرج آنان بر او واجب است، و نيز مى‌تواند توليت وقف را براى خود يا اولاد خود قرار دهد.

مسأله ١٩٩٨- بنابر احتياط واجب انسان نمى‌تواند از زكاة ملك بخرد وبر اولاد خود يا بر كسى كه مخارج آنان بر او واجب است وقف نمايد كه عايدى آن را به مصرف مخارج خود برسانند.

مسأله ١٩٩٩- فقير مى‌تواند براى رفتن به حجّ وزيارت ومانند اينها از سهم سبيل اللَّه زكاة بگيرد، ولى اگر به مقدار خرج سالش زكاة گرفته باشد، براى زيارت و مانند آن نمى‌تواند زكاة بگيرد ولى مى‌تواند از سهم سبيل اللَّه بگيرد و در اين وجوه صرف نمايد.

مسأله ٢٠٠٠- اگر مالك فقيرى را وكيل كند كه زكاة مال او را بدهد، چنانچه آن فقير احتمال دهد كه قصد مالك اين بوده كه خود آن فقير از زكاة برندارد، نمى‌تواند چيزى از آن را براى خودش بردارد و اگر يقين داشته باشد كه قصد مالك اين نبوده، براى خودش هم مى‌تواند بردارد.

مسأله ٢٠٠١- اگر فقير، شتر وگاو وگوسفند وطلا ونقره را بابت زكاة بگيرد، چنانچه شرطهايى كه براى واجب شدن زكاة گفته شد در آنها جمع شود، بايد زكاة آنها را بدهد.

مسأله ٢٠٠٢- اگر دو نفر در مالى كه زكاة آن واجب شده باهم شريك باشند و يكى از آنان زكاة قسمت خود را بدهد و بعد مال را تقسيم كنند، چنانچه بداند شريكش زكاة سهم خود را نداده، مى‌تواند در سهم خودش تصرّف نمايد.

مسأله ٢٠٠٣- كسى كه خمس يا زكاة بدهكار است وكفّاره ونذر ومانند اينها هم بر او واجب است وقرض هم دارد، چنانچه نتواند همه آنها را بدهد، اگر مالى كه خمس يا زكاة آن واجب شده از بين نرفته باشد، بايد خمس وزكاة بدهد و اگر از بين رفته باشد، مى‌تواند خمس يا زكاة را بدهد يا كفّاره ونذر وقرض ومانند اينها را ادا نمايد.

مسأله ٢٠٠٤- كسى كه خمس يا زكاة بدهكار است ونذر ومانند اينها هم بر او واجب است وقرض هم دارد، اگر بميرد ومال او براى همه آنها كافى نباشد، چنانچه‌