توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٨٥ - كسانى كه روزه بر آنها واجب نيست

مى‌خواهد ده روز در آنجا بماند، چنانچه كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام نداده، بايد آن روز را روزه بگيرد و اگر انجام داده، روزه آن روز بر او واجب نيست.

مسأله ١٧٣٩- اگر مسافر بعد از ظهر به وطنش برسد، يا به جايى برسد كه مى‌خواهد ده روز در آنجا بماند، نبايد آن روز را روزه بگيرد.

مسأله ١٧٤٠- مسافر و كسى كه از روزه گرفتن عذردارد، مكروه است در روز ماه رمضان جماع نمايد و در خوردن وآشاميدن كاملًا خود را سير كند.

كسانى كه روزه بر آنها واجب نيست‌

مسأله ١٧٤١- كسى كه به واسطه پيرى نمى‌تواند روزه بگيرد، يا براى او مشقّت دارد، روزه بر او واجب نيست ولى در صورت دوم بايد براى هر روز يك مدّ كه تقريباً ده سير است، گندم يا جو ومانند اينها به فقير بدهد و بهتر آن است كه تقريباً ده سير گندم بدهد و به احتياط واجب در صورت اوّلى.

مسأله ١٧٤٢- كسى كه به واسطه پيرى روزه نگرفته، اگر بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگيرد، قضاى روزه‌هايى را كه نگرفته به احتياط واجب بايد بجا آورد.

مسأله ١٧٤٣- اگر انسان مرضى دارد كه زياد تشنه مى‌شود ونمى‌تواند تشنگى را تحمّل كند، يا براى او مشقّت دارد، روزه بر او واجب نيست ولى در هر دو صورت بايد براى هر روز يك مدّ گندم يا جو ومانند اينها به فقير بدهد و احتياط واجب آن است كه بيشتر از مقدارى كه ناچار است، آب نياشامد و چنانچه بعد بتواند روزه بگيرد، به احتياط واجب روزه‌هايى را كه نگرفته بايد قضا نمايد.

مسأله ١٧٤٤- زنى كه زاييدن او نزديك است و روزه براى حملش ضرر دارد، روزه بر او واجب نيست و بايد براى هر روز يك مدّ طعام يعنى گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد و نيز اگر روزه براى خودش ضرر دارد، روزه بر او واجب نيست و بايد براى هر روز يك مدّ طعام به فقير بدهد و در هر دو صورت روزه‌هايى را كه نگرفته بايد قضا نمايد.