توضیح المسائل (علوی) - علوى گرگانى، محمدعلى - الصفحة ٢٢٢ - نماز مسافر

شرط هفتم آن كه شغل او مسافرت نباشد بنابر اين شتردار و راننده و چوبدار وكشتيبان ومانند اينها اگرچه براى بردن اثاثيه منزل خود مسافرت كنند، بايد نماز را تمام بخوانند.

مسأله ١٣١٦- كسى كه شغلش مسافرت است اگر براى كار ديگرى مثلًا براى زيارت يا حج مسافرت كند، بايد نماز را شكسته بخواند ولى اگر مثل شوفر، اتومبيل خود را براى زيارت كرايه بدهد و در ضمن خودش هم زيارت كند، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٣١٧- حمله‌دار يعنى كسى كه براى رساندن حاجيها به مكّه مسافرت نمايد بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣١٨- كسى كه شغل او حمله دارى است وحاجيها را از راه دور به مكّه مى‌برد، چنانچه تمام سال يا بيشتر سال را در راه باشد، بايد نماز را تمام‌بخواند.

مسأله ١٣١٩- كسى كه در مقدارى از سال شغلش مسافرت است، مثل شوفرى‌كه فقط در تابستان يا زمستان اتومبيل خود را كرايه مى‌دهد، بايد در سفر نماز را تمام بخواند و احتياط مستحبّ آن است كه هم شكسته وهم تمام بخواند.

مسأله ١٣٢٠- راننده و دوره‌گردى كه در دو سه فرسخى شهر رفت و آمد مى‌كند، چنانچه اتّفاقاً سفر هشت فرسخى برود، بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٢١- كسى كه شغلش مسافرت است اگر ده روز يا بيشتر در وطن خود بماند، چه از اوّل قصد ماندن ده روز را داشته باشد چه بدون قصد بماند، بايد در سفر اوّلى كه بعد از ده روز مى‌رود، نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٣٢٢- كسى كه شغلش مسافرت است اگر در غير وطن خود ده روز بماند چنانچه از اوّل قصد ماندن ده روز را داشته، در سفراوّلى كه بعد از ده روز مى‌رود، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر از اوّل قصد ماندن ده روز را نداشته بايد در سفر اوّل و سفر دوم به احتياط واجب هم شكسته و هم تمام بخواند.

مسأله ١٣٢٣- كسى كه شغلش مسافرت است، اگر شك كند كه در وطن خود يا جاى ديگر ده روز مانده يا نه، بايد نماز را تمام بخواند.