ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٢٣ - ج دعاى ادريس

ديگرى پناه نمى‌برم و جز از تو، گشايش نمى‌طلبم. پس بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و پناهم ده و گرفتارى‌ام را بزداى!

اى آن كه اندك را مى‌پذيرى و از گناهِ بسيار درمى‌گذرى! اندكم را بپذير و گناهِ فراوانم را ببخشاى! همانا تو مهربان و آمرزنده‌اى.

خداوندا! از تو ايمانى مى‌خواهم كه دلم را همدم آن سازى و يقينى كه بدانم جز آنچه برايم مقدّر كرده‌اى، به من نخواهد رسيد. مرا از زندگى به آنچه برايم سهم نهاده‌اى، خرسند ساز، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!».

ج دعاى ادريس ٧‌

٥٠٥. مصباح المتهجّد: نيز در سحر، دعاى ادريس ٧‌[١] را بخواند:

«پاك و منزّهى تو. معبودى جز تو نيست. اى پروردگار و وارث هر چيز! اى خداى همه معبودها كه در شُكوهت، والايى! اى خداوندى كه در همه كارهايت ستوده‌اى! اى بخشنده و بخشايشگر هر چيز! اى زنده، از آن زمان كه زنده‌اى نبود، در ماندگارىِ فرمان‌روايى! اى برپاى استوارى كه چيزى از علم تو بيرون نمى‌مانَد و بر آن سنگينى نمى‌كند! اى يگانه باقى، در آغاز و انجام هر چيز! اى ماندگارِ بى‌فنا كه مُلك تو، بى زوال است! اى بى‌نياز بى‌همتا كه چيزى همانند تو نيست! اى نيكوكردار بى‌همانند كه كسى هم‌وصفِ او نيست! اى بزرگ! تو آنى كه دل‌ها به درك عظمتت راه نمى‌يابند.

اى آفريدگار، كه بى‌نمونه‌گيرى از ديگرى، پديدآورنده است! اى منزّه پاك، كه با قداست خود، از هر آفتى مبرّاست! اى كفايت‌كننده‌اى كه از بخشش‌هاى احسان خود، روزىِ مخلوقاتش را وسعت مى‌بخشد! اى پاك از هر ستمى كه خود، آن را نپسنديده و با كارهايش در نياميخته است! اى مهربانى كه رحمتش هر چيز را فرا گرفته است! اى عطابخشِ صاحب احسان كه نيكىِ خود را بر همه بندگانش گسترده است! اى جزادهنده بندگان كه همه در برابر عظمتش خاكسارند! اى آفريدگار هر كه در آسمان‌ها و زمين‌هاست و بازگشت همه به سوى اوست! اى رحم‌آورنده و پشت و پناه هر فريادگر و گرفتار! اى نيكوكردارى كه هيچ زبانى را ياراى وصف كُنه شُكوه فرمان‌روايى و عزّتش نيست! اى‌

[١] در الإقبال نيز افزوده است:« در سند اين دعا ديدم كه اين، همان دعايى است كه خداوند، او را به سبب آن نزد خويش بالا برد و از بهترين دعاهاست». در المصباح كفعمى آمده است:« سپس دعاى ادريس ٧ را بخوان، كه چهل نام( به تعداد روزهاى توبه) است».