ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥١ - ٢/ ٦ زياد دعا خواندن و ذكر گفتن

٤٦٢. فضائل الأوقات (به نقل از عايشه): هرگاه ماه رمضان وارد مى‌شد، رنگ چهره پيامبر خدا دگرگون مى‌شد و نمازش افزون مى‌گشت و در دعا به درگاه خدا مى‌ناليد و از او بيمناك مى‌شد.

٤٦٣. پيامبر خدا ٦: يادكننده خدا در [ماه‌] رمضان، آمرزيده است و خواهنده از او در اين ماه، محروم نمى‌شود.

٤٦٤. امام على ٧: چون ماه رمضان رسيد، پيامبر خدا ايستاد، خدا را حمد و ثنا گفت و سپس فرمود: «اى مردم! خداوند شرّ دشمنان شما را (اعم از جن و انس) برطرف كرد و فرمود: «مرا بخوانيد، تا اجابت كنم شما را» و به شما وعده اجابت داد. آگاه باشيد كه درهاى آسمان از اوّلين شبِ اين ماه، گشوده‌اند و دعا در آن پذيرفته است».

٤٦٥. پيامبر خدا ٦ (در سخنى در ماه رمضان): خداوند متعال در هر شب از اين ماه مى‌گويد: «به عزّت و جلالم سوگند، به فرشتگانم فرمان دادم كه درهاى آسمان‌هايم را به روى دعاكنندگان از بندگان و كنيزانم بگشايند. پس، چه شده كه بنده غافلم را مى‌بينم كه مرا فراموش كرده است؟ كِى از من خواسته كه نداده‌ام؟ كِى ندايم كرده كه پاسخ نداده‌ام؟ كِى با من نجوا كرده كه قُربش نبخشيده‌ام؟ كِى به من اميد بسته كه محرومش كرده‌ام؟ كِى آرزومندم شده كه محرومش كرده‌ام؟ كِى به درگاهم آمده كه مانعش شده‌ام؟ كِى به من نزديك شده كه دورش كرده‌ام؟ كِى از من گريخته كه صدايش نكرده‌ام؟ كِى به سوى من باز گشته كه قبولش نكرده‌ام؟ كِى به گناهانش اعتراف كرده كه به او رحم نكرده‌ام؟ كِى از من آمرزش خواسته كه گناهانش را نبخشيده‌ام؟ و كِى توبه كرده كه توبه‌اش را نپذيرفته‌ام؟