ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧٩ - الف مسافرت در ماه رمضان

١/ ٤

آنچه براى روزه‌دار، سزاوار نيست‌

الف مسافرت در ماه رمضان‌[١]

٣٤٢. امام على ٧: سزاوار نيست وقتى كه ماه رمضان مى‌رسد، بنده به سفر برود؛ چون خداوند فرموده است: «پس، هر كس از شما اين ماه را شاهد بود، آن را روزه بگيرد».

٣٤٣. تفسير العيّاشى (به نقل از صباح بن سيّابه): به امام صادق ٧ گفتم: ابن ابى يعفور، مرا فرمان داده تا از شما مسائلى را بپرسم.

فرمود: «آنها چيستند؟».

[گفتم:] مى‌گويد: اگر ماه رمضان وارد شد و من در خانه‌ام بودم، آيا مى‌توانم مسافرت كنم؟

فرمود: «خداوند مى‌فرمايد: «پس، هر كس از شما اين ماه را شاهد بود، آن را روزه بگيرد». پس، هر كس كه ماه رمضان بر او وارد شود و او در ميان خانواده‌اش باشد، نمى‌تواند مسافرت برود، مگر براى حج يا عمره يا در طلب مالى كه مى‌ترسد تلف شود».[٢]

٣٤٤. امام صادق ٧: وقتى ماه رمضان وارد مى‌شود، خداوند در آن شرطى دارد. خداوند فرموده است: «پس، هر كس از شما اين ماه را شاهد بود، آن را روزه بگيرد». پس وقتى ماه رمضان وارد شد، شخص نمى‌تواند بيرون رود، مگر براى حج، يا عمره، يا مالى كه بيم دارد تلف شود، يا برادرى كه مى‌ترسد

[١] روشن است كه حكمِ« كراهت مسافرت در ماه رمضان»، آن جاست كه مسافر بدون عذر يا غرضى راجح بر مصلحت روزه ماه مبارك، روزه را بشكند. بنا بر اين، اگر سفر، موجب نقض روزه‌اش نمى‌شود( مانند سفر كسانى كه شغل آنها مسافرت است)، يا اگر موجب نقض روزه‌اش مى‌شود، ولى از روى عذر است( آن چنان كه از مباحث بعد، روشن مى‌شود)، مسافرتش كراهت ندارد.

[٢] علّامه سيّد محمّد حسين طباطبايى گويد:« اين، استفاده‌اى لطيف براى يك حكم مستحب است، با تمسّك به اطلاق آيه»( ر. ك: الميزان: ٢/ ٢٧).