ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٧ - ٢/ ١ خطبههاى پيامبر، هنگام فرا رسيدن ماه رمضان

آفريدگان قرار داد، تو حجّت پروردگار بر خلق اويى و امين او بر رازش و جانشين او بر بندگانش».

٢١٩. امام باقر ٧: پيامبر خدا در آخرين جمعه شعبان، خطبه خواند. خدا را حمد و ثنا گفت و سپس فرمود:

«اى مردم! ماهى بر شما سايه افكنده كه در آن، شبى است بهتر از هزار ماه، و آن، ماه رمضان است. خداوند، روزه‌اش را واجب ساخته و نماز در شبش را مستحب قرار داده است. پس هر كس يك شب در آن، نماز مستحب بخواند، گويا هفتاد شب نماز مستحب در ماه‌هاى ديگر خوانده است. و براى كسى كه در آن، كار نيك مستحبّى از كارهاى نيك انجام دهد، پاداشى همچون پاداش كسى قرار داده كه واجبى از واجبات الهى را انجام داده است، و هر كس در آن، واجبى از واجبات خداوند را ادا كند، همچون كسى خواهد بود كه در ماه‌هاى ديگر، هفتاد واجب از واجبات الهى را انجام داده است.

اين ماه، ماه صبر است و پاداش صبر، بهشت است. اين ماه، ماه مواسات (همدردى با ديگران در نيازها) است و ماهى است كه در آن، خداوند، روزىِ مؤمن را مى‌افزايد. هر كس مؤمن روزه‌دارى را در آن افطار دهد، نزد خداوند، پاداش آزاد كردن يك بنده و آمرزش گناهان گذشته‌اش را دارد».

گفتند: اى پيامبر خدا! همه ما توان افطار دادن به روزه‌دار را نداريم.

فرمود: «خداوند، كريم است؛ اين ثواب را به كسى نيز مى‌دهد كه براى افطار دادن، جز بر جرعه‌اى شير يا جرعه‌اى آب و يا چند خرما قدرت ندارد و بيش از اين را نمى‌تواند.

هر كس در اين ماه بر برده خويش سبك بگيرد، خداوند هم حسابش را سبك مى‌گيرد.

ماه رمضان، ماهى است كه آغازش رحمت، ميانش آمرزش، و پايانش اجابت و آزادى از آتش دوزخ است.

شما از چهار خصلت، بى‌نياز نيستيد: دو خصلت كه خدا را با آنها راضى مى‌كنيد، و دو خصلت كه از آن دو، بى‌نياز نيستيد. امّا آن دو خصلتى كه خدا را با آنها راضى مى‌كنيد، شهادت به اين است كه: معبودى جز خداوند نيست و من فرستاده خدايم. و امّا دو خصلتى كه از آن بى‌نياز نيستيد، از خداوند،