ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٥ - ه دعاى «يا مَفْزَعى عِندَ كُرْبتى»

خداوندا! دلم را از محبّت و خشيت خودت و از باور و ايمان به خودت و از خوف از تو و اشتياق به خويش، لبريز گردان، اى صاحب شُكوه و بزرگوارى!

خداوندا! تو را [بر من‌] حقوقى است. پس، آنها را بر من ببخش! مردم را نيز بر من حقوقى است. آنها را هم از جانب من بر عهده گير! براى هر ميهمانى، پذيرايى‌اى واجب كرده‌اى. من هم ميهمان تو ام. پس، امشب، پذيرايى مرا بهشت قرار بده، اى بخشنده بهشت، اى عطاكننده آمرزش! قدرت و نيرويى جز به تو نيست».

ه دعاى «يا مَفْزَعى عِندَ كُرْبتى»

٥٠٧. الإقبال: دعايى ديگر براى وقت سحر است كه از يكى از منابع كهن اصحاب ما، نقل شده است. اوّل روايت وى، نام حسن بن محبوب است و تاريخ نوشتن آن، سال ٣٧٣ [ق‌]:

«اى پناهگاه من در هنگام گرفتارى‌ام! اى فريادرس من در هنگام سختى‌ام! به آستان تو پناه آورده‌ام و تو را به فريادرسى مى‌خوانم و به تو پناهنده شده‌ام. جز به تو به كسى پناه نمى‌برم و جز از تو، از كسى گشايش نمى‌طلبم. پس به فريادم برس و گشايشم ده!

اى كه طاعت اندك را مى‌پذيرى و از گناه بسيار مى‌گذرى! اندكِ مرا بپذير و بسيارِ مرا ببخشاى! همانا تويى آمرزنده مهربان.

خداوندا! از تو ايمانى مى‌خواهم كه با آن هميشه در دلم باشى، و يقينى كه بدانم جز آنچه برايم نوشته‌اى، مرا نخواهد رسيد. مرا از زندگى به آنچه قسمتم فرموده‌اى، خرسند ساز، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!

اى تكيه‌گاه (ذخيره) من در گرفتارى‌ام! اى همدم من در سختى‌ام! اى سرپرست من در نعمتم! اى نهايت آرزوى من در خواسته‌ام! تويى كه عيب‌پوش منى و ايمنى‌بخش هراس منى و پذيراى پوزش منى. پس، خطايم را بيامرز، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!».