ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٨ - انگيزههاى خوردن و آشاميدن

روشن است كه انگيزه خدايى در اين كار كه روزه‌دار مى‌گويد: «به قصد تقرّب به خدا، غذا مى‌خورم» نيازمند مقدّماتى است كه با اين عمل، هماهنگ باشد، كه از جمله آنها، تناسب نوع و مقدار غذا با نياز بدن است.

بر اساس مقدّمات و توضيح‌هايى كه گذشت، مى‌توان فشرده سخن را در زمينه اصلاح غذا به وسيله روزه‌دار، در سه نكته زير خلاصه كرد كه پايبندى و رعايت آنها موجب مى‌شود تا روزه‌دار، هر چه بيشتر، از مواهب و دستاوردهاى ضيافت الهى، بهره‌مند گردد:

١. حلال بودن آنچه خورده و آشاميده مى‌شود و پرهيز از غذاهاى حرام و شبهه‌ناك.

٢. تناسب نوع و مقدار غذاها و نوشيدنى‌ها با نياز و خواسته بدن و پرهيز روزه‌دار از غذاهاى رنگارنگ و افزون از حدّ نياز.

٣. خوردن و آشاميدن به قصد قربت و با انگيزه كسب رضاى الهى و اطاعت از فرمان او.

عالم ربّانى مرحوم آية اللّه ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى، در پايان بحثى كه درباره انواع روزه‌داران از جهت برخوردشان با خوردنى‌ها و آشاميدنى‌ها دارد، مى‌گويد:

برخى از آنان، همه خورد و خوراكشان، حلال و دور از اسراف و تجمّل است؛ بلكه در مقدار خوردنى و آشاميدنى‌شان، حتّى از اندازه حلال و غير مكروه هم متواضعانه مى‌كاهند و اين گونه از لذّت مى‌گذرند و در خورشت، به يك نوع، بسنده مى‌كنند، يا بعضى از لذّت‌ها و فزونى‌ها را ترك مى‌كنند.

درجات آنان نزد پروردگارشان، كه نگاه‌دارنده تلاش‌ها و مجاهدت‌هاى آنان است، محفوظ است و آنان پاداش مى‌يابند و هيچ ستمى به آنان نمى‌شود. خداوند، آنان را به بهترين كارهايشان پاداش مى‌دهد و از عطاى خويش، بى‌حساب بر آنان مى‌افزايد.