ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٩ - ١/ ٢ حكمت روزه گرفتن

اينها راهنماى او بر سختى‌هاى قيامت گردند، علاوه بر اين كه براى روزه‌دار، حالت فرو شكستن شهوات پديد مى‌آيد و او را در دنيا پند مى‌دهد و راهنمايى بر آخرت است، تا بداند كه فقيران و بينوايان در دنيا و آخرت، چه سختى‌هايى مى‌كِشند.

١٠١. امام رضا ٧ (در مجموعه‌اى كه فضل بن شاذان از سخنان ايشان درباره حكمت واجبات، گرد آورده است): پس اگر گفته شود: «چرا مأمور به روزه شدند؟»، گفته مى‌شود: تا رنج گرسنگى و تشنگى را بشناسند و نشانى بر نياز آخرت بيابند و تا روزه‌دار، خاشع، فروتن، شكسته، پاداش‌يافته، اميدوار به اجر الهى و عارف گردد و بر گرسنگى و تشنگى‌اى كه به او مى‌رسد، شكيبا شود تا شايسته پاداش گردد، به علاوه خوددارى از برآوردن خواسته‌هاى نفْس، و براى اين كه روزه، در دنيا مايه پند آنان شود و سبب تمرين آنان بر انجام دادن تكليف‌هاى خدا و راهنماى آنان در پاداش گردد و تا بدانند كه چه سختى‌هايى بر فقيران و بينوايان در دنيا مى‌گذرد؛ پس آنچه را خداوند براى فقيران در اموال آنان واجب ساخته، به آنان بپردازند.

١٠٢. امام رضا ٧ (درباره حكمت روزه): خداوند، از آن رو بندگان را با انواع طاعت‌ها آزموده است كه نزد خداوند به درجاتى برسند، تا ارزش آنچه را خداوند از لذّت آب و گوارايى نان، روزىِ آنان ساخته است، دريابند و هرگاه در روزِ روزه‌دارى خود تشنه شوند، به ياد روز تشنگى بزرگ در قيامت بيفتند و اين، مايه رغبت بيشتر آنان در طاعت گردد.

١٠٣. الكافى (به نقل از حمزة بن محمّد): به امام عسكرى ٧ نوشتم: چرا خداوند، روزه را واجب ساخته است؟

چنين جواب آمد: «تا ثروتمند، سختى گرسنگى را دريابد و بر نيازمند، دلسوزى كند».