ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩١ - ب جلو انداختن نماز

مى‌اندازد و سحرى را زود مى‌خورد.

گفت: كدام يك افطارى را زود مى‌خورد و سحرى را تأخير مى‌اندازد؟

گفتم: عبد اللّه بن مسعود.

گفت: پيامبر خدا نيز چنين مى‌كرد.

٣٦٩. دعائم الإسلام: از على ٧ براى ما روايت شده كه فرمود: «زود افطارى خوردن و دير سحرى خوردن، مستحب است و ابتدا به نماز (يعنى نماز مغرب) نمودن قبل از افطار، مستحب است، مگر آن كه غذا حاضر باشد. پس اگر حاضر بود، ابتدا غذا خورده مى‌شود و سپس نماز خوانده مى‌شود. خوب نيست كه غذا را بگذارد و به نماز بايستد».

و امام على ٧ ياد كرد كه كتف بريان‌شده شترى را نزد پيامبر خدا آوردند، در حالى كه بلال، اذان گفته بود. دستور داد كه بلال [در گفتن اقامه‌] اندكى درنگ كند، تا آن كه ايشان خورد و ما هم خورديم. سپس اندكى شير خورد و ما هم خورديم. سپس دستور داد بلال اقامه بگويد. آنگاه نماز خواند و ما نيز با ايشان نماز خوانديم.

ب جلو انداختن نماز

٣٧٠. تهذيب الأحكام (به نقل از زراره و فضيل، از امام صادق ٧): «در [ماه‌] رمضان نماز مى‌خوانى و سپس افطار مى‌كنى، مگر آن كه با گروهى باشى كه منتظر افطارند. اگر با آنان بودى، بر خلاف آنان عمل نكن؛ افطار كن و سپس نماز بخوان، وگرنه اوّل، نماز بخوان».

گفتم: براى چه؟

فرمود: «براى آن كه دو واجب برايت پيش آمده است: افطار و نماز. اوّل به آن بپرداز كه برتر است و نماز، برترينِ آن دو است».

سپس فرمود: «نماز مى‌خوانى، در حالى كه روزه‌اى. پس، آن نمازت با روزه به پايان برده مى‌شود. اين پيش من، محبوب‌تر است».