ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨١ - د دعاى «اللّهمّ ربَّ شهر رمضان»

شايستگان، اى پروردگار بهشت و دوزخ، اى پروردگار كوچكان و بزرگان، اى پروردگار دانه‌ها و ميوه‌ها، اى پروردگار رودها و درختان، اى پروردگار صحراها و دشت‌ها، اى پروردگار خشكى‌ها و درياها، اى پروردگار شب و روز، اى پروردگار پيدا و پنهان!».

پنجاه و پنجم. «اى آن كه فرمانش در هر چيز، نافذ است؛ اى آن كه دانشش به هر چيز، پيوسته و محيط است؛ اى آن كه قدرتش به هر چيز، رسيده است؛ اى آن كه بندگان، نعمتش را نتوانند شمرد؛ اى آن كه آفريدگان، از سپاسش ناتوان‌اند؛ اى آن كه فهم‌ها جلال او را در نمى‌يابند؛ اى آن كه انديشه‌ها به كُنه او نمى‌رسند؛ اى آن كه عظمت و بزرگى، جامه زيبنده اوست؛ اى آن كه بندگان، از تقديرش سرپيچى نتوانند؛ اى آن كه هيچ فرمان‌روايى‌اى جز فرمان‌روايىِ او نيست؛ اى آن كه عطايى، جز بخشش او نيست!».

پنجاه و ششم. «اى آن كه برترين مثال، از آنِ اوست؛ اى آن كه صفات والا، از آنِ اوست؛ اى آن كه انجام و آغاز، از آنِ اوست؛ اى آن كه بهشتِ جايگاه ابدى، از آنِ اوست؛ اى آن كه نشانه‌هاى بزرگ، از آنِ اوست؛ اى آن كه نام‌هاى نيكو، از آنِ اوست؛ اى آن كه حكم و تقدير، از آنِ اوست؛ اى آن كه هوا و فضا، از آنِ اوست؛ اى آن كه عرش و زمين خاكى، از آنِ اوست؛ اى آن كه آسمان‌هاى بلند، از آنِ اوست!».

پنجاه و هفتم. «خداوندا! تو را به نامت مى‌خوانم: اى باگذشت، اى آمرزنده، اى شكيبا، اى پذيراى سپاس، اى رئوف، اى عطوف، اى سؤال‌شده، اى مهرورز، اى منزّه، اى وارسته!».

پنجاه و هشتم. «اى آن كه عظمتش در آسمان‌هاست؛ اى آن كه نشانه‌هايش در زمين است؛ اى آن كه در هر چيز، نشانه‌هاى راهنماى اوست؛ اى آن كه شگفتى‌هايش در درياهاست؛ اى آن كه گنجينه‌هايش در كوه‌هاست؛ اى آن كه آفرينش را آغاز مى‌كند و سپس باز مى‌آفريند؛ اى آن كه همه كارها به او برمى‌گردد؛ اى آن كه لطفش را در هر چيز، آشكار ساخته است؛ اى آن كه هر چه را آفريده، نيكو آفريده است؛ اى آن كه قدرتش در همه آفريده‌ها دست اندر كار است!».