پنجاه و نهم. «اى محبوب آن كه محبوبى ندارد، اى طبيب آن كه طبيبى ندارد، اى پاسخگوى آن كه جواب‌دهنده‌اى ندارد، اى مهربانِ آن كه مهربانى ندارد، اى رفيق آن كه همراهى ندارد، اى فريادرس آن كه فريادرسى ندارد، اى راهنماى آن كه راهنمايى ندارد، اى همدم آن كه مونسى ندارد، اى رحم‌كننده بر آن كه رحم‌كننده‌اى ندارد، اى همنشين آن كه بى‌همنشين است!».

شصتم. «اى كفايت‌كننده آن كه از او كفايت خواهد، اى راهنماى آن كه از او هدايت جويد، اى سرپرست آن كه از او سرپرستى طلبد، اى عهده‌دار آن كه از او رعايت خواهد، اى شفابخش آن كه از او درمان جويد، اى داور آن كه او را به قضاوت خواند، اى بى‌نيازكننده آن كه از او بى‌نيازى طلبد، اى وفاكننده آن كه از او وفا جويد، اى نيروبخش آن كه از او قدرت طلبد، اى سرپرست آن كه او را به ولايت گزيند!».

شصت و يكم. «خداوندا! تو را به نامت مى‌خوانم: اى آفريدگار، اى روزى‌رسان، اى گويا، اى راست‌گفتار، اى شكافنده، اى جداكننده، اى گشاينده بسته‌ها، اى بر هم آورنده گشوده‌ها، اى پيش از همه چيز، اى برتر از هر چيز!».

شصت و دوم. «اى آن كه شب و روز را مى‌گرداند، اى آن كه تاريكى‌ها و روشنى‌ها را پديد آورد، اى آن كه سايه و گرماى خورشيد را آفريد، اى آن كه آفتاب و ماه را رام ساخت، اى آن كه نيك و بد را مقدّر كرد، اى آن كه مرگ و زندگى را آفريد، اى آن كه آفرينش و فرمانْ براى اوست، اى آن كه جفت و فرزند برنگرفت، اى آن كه در فرمان‌روايى بى‌شريك است، اى آن كه سرپرستى (يارى) برايش نيست، البتّه نه از روى خوارى!».

شصت و سوم. «اى آن كه خواسته خواهندگان را مى‌داند، اى آن كه درون خاموشان را مى‌خواند، اى آن كه ناله خسته‌دلان را مى‌شنود، اى آن كه گريه خائفان را مى‌بيند، اى آن كه نياز نيازمندان را داراست، اى آن كه عذرخواهىِ تائبان را پذيراست، اى آن كه كار تبهكاران را سامان نمى‌بخشد، اى آن كه پاداش نيكوكاران را تباه نمى‌سازد، اى آن كه از دل‌هاى عارفانْ دور نيست، اى باسخاوت‌ترينِ بخشندگان!».