ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٣ - ١/ ٤ روزه براى خداست

١٠٩. پيامبر خدا ٦: هر كار آدمى‌زاده، چند برابر مى‌شود. كار نيك، ده برابر تا هفتصد برابر مى‌شود. خداوند فرموده است: «مگر روزه، كه براى من است و خودم پاداش آن را مى‌دهم، [كه روزه‌دار،] خواسته دل و خوراكش را به خاطر من وا مى‌گذارد».

١١٠. پيامبر خدا ٦: خداوند مى‌فرمايد: «هر كار آدمى‌زاده، براى خود اوست. كار نيك ده برابر تا هفتصد برابر مى‌شود، مگر روزه‌دارى، كه آن براى من است و خودم پاداش آن را مى‌دهم. روزه‌دار، غذا و علاقه به آن را به خاطر من ترك مى‌كند و نوشيدنى و علاقه به آن را به خاطر من رها مى‌نمايد. پس، آن براى من است و خودم، پاداش آن را مى‌دهم».

١١١. پيامبر خدا ٦: خداى متعال فرموده است: «هر كار آدمى‌زاده براى خود اوست، مگر روزه‌دارى، كه براى من است و من خودم پاداش آن را مى‌دهم. روزه، سپر بنده مؤمن در روز قيامت است، همان گونه كه در دنيا هر يك از شما را سلاحش حفاظت مى‌كند. بوى ناخوش دهان روزه‌دار نزد خدا از بوى مشك، خوش‌بوتر است. روزه‌دار، دو بار خوش‌حال مى‌شود: هنگامى كه افطار مى‌كند و مى‌خورد و مى‌نوشد و آنگاه كه مرا ديدار مى‌كند. پس، او را وارد بهشت مى‌كنم».

١١٢. پيامبر خدا ٦: بر تو باد روزه، كه عبادتى ناب است!

١١٣. امام على ٧ (در حكمت‌هاى منسوب به ايشان): روزه، عبادتى ميان بنده و آفريدگار اوست. كسى جز آفريدگار، از آن آگاه نمى‌شود و كسى جز پروردگار، پاداش آن را نمى‌دهد.

ر. ك: ص ٩٧ (حديث ٩٦ و ٩٧).