منزّه است خداوندِ بينايى كه چيزى شنواتر از او نيست؛ از فراز عرش خود، آنچه را زير زمين‌هاى هفتگانه است، مى‌بيند و آنچه را در تاريكى‌هاى خشكى و درياست، مى‌بيند. ديدگان، او را نمى‌بينند و او ديدگان را مى‌بيند و او لطيف و آگاه است. نه تاريكى، چشمش را مى‌پوشاند و نه چيزى با پرده، از او پوشيده مى‌ماند و نه ديوارى، چيزى را از او پنهان مى‌سازد و نه خشكى و نه دريايى، از او پوشيده است و نه كوهى، آنچه را در ريشه خود دارد، از او مى‌پوشاند و نه دلى، آنچه را در آن است و نه پهلويى، آنچه را در دلش است. و هيچ ريز و درشتى، از او پوشيده نيست و هيچ كوچكى به خاطر كوچكى‌اش از او مخفى نمى‌شود و چيزى نه در زمين و نه در آسمان، از او پوشيده نمى‌ماند. اوست كه در رَحِم‌ها، شما را آن گونه كه مى‌خواهد، تصويرگرى مى‌كند. معبودى جز او نيست؛ او كه قدرتمند حكيم است».

سوم. «منزّه است خداوند، آفريدگار بندگان. منزّه است خداوندِ صورت‌آفرين. منزّه است خداوند، آفريدگار همه جفت‌ها. منزّه است خداوند، پديدآورنده تاريكى‌ها و روشنى. منزّه است خداوند، شكافنده دانه و هسته. منزّه است خداوند، آفريننده هر چيز. منزّه است خداوند، آفريدگار آنچه ديدنى و ناديدنى است. منزّه است خداوند، به اندازه كلمات بى‌پايانش. منزّه است خداوند، پروردگار جهانيان.

منزّه است خداوندى كه ابرهاى سنگين را پديد مى‌آورد و رعد با ستايش او، تسبيح مى‌گويد و فرشتگان، از بيم او تسبيح مى‌گويند و آذرخش را مى‌فرستد و با آن، هر كه را بخواهد، هدف قرار مى‌دهد و بادها را پيشاپيش رحمتش مى‌فرستد و با كلماتش از آسمان، آب فرو مى‌فرستد و با قدرت خود، گياه را مى‌روياند و با علم او برگ درخت، فرو مى‌افتد. منزّه است خداوندى كه همسنگ ذرّه‌اى، نه در زمين و نه در آسمان، از او پنهان نمى‌ماند؛ و نه كوچك‌تر از آن و نه بزرگ‌تر از آن نيست، مگر آن كه در نوشته‌اى روشنگر است».

چهارم. «منزّه است خداوند، آفريدگار بندگان. منزّه است خداوندِ صورت‌آفرين. منزّه است خداوند، آفريدگار همه جفت‌ها. منزّه است خداوند، پديدآورنده تاريكى‌ها و روشنى. منزّه است خداوند، شكافنده دانه و هسته. منزّه است خداوند، آفريننده هر چيز. منزّه است خداوند، آفريدگار آنچه ديدنى و ناديدنى است. منزّه است خداوند، به اندازه كلمات بى‌پايانش. منزّه است خداوند، پروردگار جهانيان.