منزّه است خداوندى كه مى‌داند هر زنى چه بارى دارد و رَحِم‌ها چه اندازه [از زمان باردارى را] كم يا زياد مى‌كنند، و هر چيزى نزد او به اندازه است. داناى نهان و آشكار، و بزرگ و متعالى است. يكسان است كسى از شما سخن را پنهانى بگويد يا آشكارا، و نيز كسى كه شبانه پنهان مى‌شود و در روز آشكار مى‌گردد. براى هر چيز و هر كس، نگهبانانى است كه از پيش رو و پشت سر به فرمان خدا نگهبانى‌اش مى‌كنند. منزّه است خداوندى كه زندگان را مى‌ميراند و مردگان را حيات مى‌بخشد و مى‌داند كه زمين، از آنان چه مى‌كاهد، و آنچه را بخواهد، تا زمانى معيّن در رَحِم‌ها نگه مى‌دارد».

پنجم. «منزّه است خداوند، آفريدگار بندگان. منزّه است خداوندِ صورت‌آفرين. منزّه است خداوند، آفريدگار همه جفت‌ها. منزّه است خداوند، پديدآورنده تاريكى‌ها و روشنى. منزّه است خداوند، شكافنده دانه و هسته. منزّه است خداوند، آفريننده هر چيز. منزّه است خداوند، آفريدگار آنچه ديدنى و ناديدنى است. منزّه است خداوند، به اندازه كلمات بى‌پايانش. منزّه است خداوند، پروردگار جهانيان.

منزّه است خداوند، مالك فرمان‌روايى. به هر كه بخواهى، فرمان‌روايى مى‌دهى و از هر كه بخواهى، فرمان‌روايى را مى‌ستانى. هر كه را خواهى، عزّت مى‌بخشى و هر كه را خواهى، خوار مى‌سازى. نيكى به دست توست. همانا تو بر هر چيز، توانايى. شب را وارد روز مى‌كنى و روز را به شب وارد مى‌كنى و زنده را از مرده بيرون مى‌آورى و مرده را از زنده بيرون مى‌آورى و هر كه را بخواهى، بى‌حساب روزى مى‌دهى».

ششم. «منزّه است خداوند، آفريدگار بندگان. منزّه است خداوندِ صورت‌آفرين. منزّه است خداوند، آفريدگار همه جفت‌ها. منزّه است خداوند، پديدآورنده تاريكى‌ها و روشنى. منزّه است خداوند، شكافنده دانه و هسته. منزّه است خداوند، آفريننده هر چيز. منزّه است خداوند، آفريدگار آنچه ديدنى و ناديدنى است. منزّه است خداوند، به اندازه كلمات بى‌پايانش. منزّه است خداوند، پروردگار جهانيان.

منزّه است خداوندى كه كليدهاى غيب، نزد اوست و آنها را جز او نمى‌داند، و مى‌داند آنچه را در خشكى و درياست، و هيچ برگى [از درختى‌] نمى‌افتد، مگر آن كه مى‌داندش، و هيچ دانه‌اى در تاريكى‌هاى زمين نيست و نه هيچ تر و خشكى، مگر آن كه در كتابى روشنگر است».