ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٧ - ١/ ٢ حكمت روزه گرفتن

يابد و چشمانشان خشوع پيدا كند و جان‌هايشان رام گردد و دل‌هايشان متواضع شود و غرور از آنان زدوده گردد، به سبب حكمت‌هايى كه در آنهاست، چون: خاكى شدن چهره‌هاى عزّتمند از روى تواضع، به زمين چسبيدن اعضاى شريف از روى فروتنى، و چسبيدن شكم‌ها به پشت‌ها از روى رام شدن.

٩٦. امام على ٧: خداوند، روزه را واجب فرمود، تا آزمونى براى اخلاص آفريدگان باشد.

٩٧. حضرت فاطمه ٣: روزه براى استوارسازى اخلاص، واجب شده است.

٩٨. امام حسين ٧ (درباره حكمت روزه‌دارى): تا ثروتمند، رنج گرسنگى را بچشد؛ پس بر بينوايان نيكى كند.

٩٩. امام صادق ٧ (درباره حكمت روزه‌دارى): خداوند متعال، روزه را واجب ساخته است تا ثروتمند و تهى‌دست، برابر شوند؛ چون [بدون روزه‌] ثروتمند، رنج گرسنگى را نمى‌چشيد تا به فقير ترحّم كند؛ زيرا ثروتمند هرگاه چيزى را بخواهد، بر آن تواناست. پس خداى متعال خواست تا ميان بندگانش برابرى پديد آورد و ثروتمند هم طعم گرسنگى و رنج را بچشد تا بر ناتوان، رقّت قلب يابد و بر گرسنه ترحّم نمايد.

١٠٠. امام رضا ٧ (از جمله آنچه در پاسخ سؤال‌هاى محمّد بن سنان نوشته است): روزه‌دارى، براى شناخت رنج گرسنگى و تشنگى است و براى آن است كه هر روزه‌دارى فروتن، شكسته، پاداش‌يافته و داراى نيّت الهى و شكيبا باشد و