ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٣ - ج پرهيز از دشنام دادن

٢٨٣. پيامبر خدا ٦: هيچ بنده‌اى نيست كه روزه باشد و دشنامش دهند و او بگويد: «سلام بر تو! من روزه‌دارم»، مگر آن كه پروردگار متعال به فرشتگانش گويد: «بنده‌ام از بنده ديگرم به روزه پناه جست. پس، او را از آتش من پناه دهيد و او را وارد بهشت من كنيد».

٢٨٤. پيامبر خدا ٦: هيچ بنده شايسته‌اى نيست كه دشنامش دهند و بگويد: «من روزه‌دارم. سلام بر تو! به تو دشنام نمى‌دهم، آن گونه كه دشنامم دادى»، مگر آن كه پروردگار متعال گويد: «بنده من از شرّ بنده من، به روزه پناه برد. من هم او را از آتش، پناه دادم».

٢٨٥. پيامبر خدا ٦: وقتى روزه‌دارى، دشنام مده، و اگر كسى دشنامت داد، بگو: «من روزه‌ام» و اگر ايستاده بودى، بنشين [تا خشمت فرونشيند].

٢٨٦. فضائل الأوقات (به نقل از ابو البَخترى): زنى در روزگار پيامبر خدا تنها به زبان، روزه بود؛ يعنى دشنام مى‌داد. پيامبر ٦ فرمود: «او روزه نگرفته است». پس آن زن، [از كارش‌] خوددارى كرد. پيامبر ٦ فرمود: «حالا شد».

٢٨٧. پيامبر خدا ٦: هر كس سخن دروغ و حرام، عمل به آن و نابخردى را رها نكند، خداوند نيازى ندارد كه او از خوردنى و نوشيدنى‌اش دست بكشد.