ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦١ - و پرهيز از هر چه خدا خوش نمىدارد

٣٠٢. النوادر (به نقل از ابو بصير، از امام صادق ٧): روزه، تنها پرهيز از خوردن و آشاميدن نيست و سزاوار است كه انسان در ماه رمضان و غير آن اگر در غير رمضان هم روزه بود زبان و همه اعضايش را از بيهوده‌گويى و باطل، نگه دارد.

٣٠٣. امام صادق ٧: هرگاه يكى از شما سه روز از ماه را روزه مى‌گيرد، پس با كسى مجادله و نابخردى نكند و زود به خدا قسم نخورد. پس اگر كسى با او نابخردى كرد، تحمّل كند.

٣٠٤. امام صادق ٧: اگر روزه‌دار بودى، گوش و چشم تو از حرام، و همه اعضايت از زشتى، روزه باشند. هنگام روزه‌دارى، ياوه‌گويى و آزردن خدمت‌گزار را رها كن و وقار روزه‌دارى در تو باشد. تا مى‌توانى برخوردار از سكوت و خموشى باش، مگر در ياد خدا. روزِ روزه‌دارى‌ات را مثل روزِ خوردنت قرار مده، و بپرهيز از آميزش و بوسه و قهقهه در خنديدن، كه خداوندْ آن را خوش نمى‌دارد.

٣٠٥. الكافى (به نقل از جرّاح مدائنى): امام صادق ٧ فرمود: «روزه، تنها پرهيز از خوردن و آشاميدن نيست». سپس فرمود: «مريم گفت: «من براى خدا روزه‌اى نذر كردم»، يعنى روزه سكوت. پس چون روزه گرفتيد، زبان‌هايتان را حفظ كنيد، چشم‌هايتان را فرو بنديد، نزاع نكنيد و حسد نورزيد ...».

امام صادق ٧ همچنين فرمود: «چون روزه گرفتى، گوش و چشمت هم، از حرام و زشتى روزه باشند؛ جدال و آزردن خادم را واگذار؛ وقار روزه‌دارى در تو باشد؛ و روز روزه‌دارى‌ات، مثل روز خوردنت نباشد».