ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥٩ - و پرهيز از هر چه خدا خوش نمىدارد

٢٩٧. امام صادق ٧ (خطاب به محمّد بن مسلم): اى محمّد! هرگاه روزه گرفتى، گوش و چشم و زبان و گوشت و خون و مو و پوستت هم روزه باشند و روز روزه‌دارى‌ات، مثل روز خوردنت نباشد.

٢٩٨. امام صادق ٧: هرگاه روزه گرفتى، گوش و چشم و شهوت و زبانت هم روزه باشند، و چشمت را از آنچه نگاه به آن حلال نيست و گوشَت را از آنچه شنيدنش حلال نيست و زبانت را از دروغ و دشنام، حفظ كن.

٢٩٩. امام صادق ٧: روزه، تنها پرهيز از غذا و نوشيدنى نيست كه انسان، تنها نخورد و نياشامد. پس وقتى روزه گرفتى، گوش و چشم و زبان و شكم و شهوتت هم روزه باشند و دست و شهوتت را نگه دار؛ و بسيار سكوت كن، مگر از گفتن نيك؛ و با خدمت‌گزارت مدارا كن.

٣٠٠. امام صادق ٧: روزه ماه رمضان، در هر سال، واجب است و كمترين چيزهايى كه وجوب روزه‌اش با آنها به كمال مى‌رسد، تصميم قلبى مؤمن است (كه آن را با نيّت راست، روزه بدارد) و در تمام روز، خوردن و آشاميدن و آميزش را ترك كند و در روزه‌اش تلاش خود را در نگهدارى همه اعضايش از حرام‌هاى الهى قرار دهد و با همه اينها به خداوند، تقرّب بجويد. پس اگر چنين كند، واجبِ اين ماه را ادا كرده است.

٣٠١. امام صادق ٧: روزه، تنها پرهيز از خوردن و آشاميدن نيست و سزاوار است كه انسان در ماه رمضان و غير آن، زبانش را از بيهوده‌گويى و باطل، نگه دارد.