ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٥ - و پرهيز از هر چه خدا خوش نمىدارد

را در روزهاى روزه‌دارى‌ات به خدا بخشنده باشى و دلت را براى او خالى ساخته و جان خويش را در آنچه فرمانت داده و به آن فرا خوانده است، بخشيده باشى.

پس، هرگاه همه اينها را انجام دادى، تو روزه‌دار واقعى براى خدايى و آنچه فرموده، ادا كرده‌اى؛ و از آنچه برايت بيان كردم، هر چه بكاهى، به همان مقدار، از [فضيلت‌] روزه‌ات كاسته شده است.

٣٠٧. مصباح الشريعة (منسوب به امام صادق ٧): وقتى روزه گرفتى، با روزه‌ات، باز داشتن نفْس را از شهوت‌ها و بريدن همّت را از گام‌هاى شيطان، نيّت كن و خويش را چون بيمارى قرار ده كه اشتهايى به هيچ غذا و نوشيدنى‌اى ندارد، و هر لحظه چشم اميد به شفا از بيمارىِ گناهانْ بدوز و درونت را از هر تيرگى و غفلت و تاريكى‌اى كه تو را از اخلاص براى خداى متعال باز مى‌دارد، پاك ساز.

٣٠٨. الفقه المنسوب للإمام الرضا ٧: خداوند در روزه، بر عهده هر عضوى حقّى قرار داده است. پس، هر كه حقّ اعضا را ادا كند، روزه‌دار است و هر كه چيزى از آنها را وا گذارد، به همان اندازه كه ترك كرده، از فضيلت روزه‌اش كاسته است.

٣٠٩. سعد السعود: از سنّت‌هاى ادريس ٧ است كه: «چون وارد روزه شديد، جان‌هايتان را از هر آلودگى و پليدى‌اى پاك سازيد، و با دل‌هاى خالص، صاف و پاك از انديشه‌هاى بد و خطوراتِ ناپسند، براى خدا روزه بگيريد؛ همانا خداوند، دل‌هاى آلوده و نيّت‌هاى خراب را تباه مى‌سازد. و همراه با روزه بودنِ دهان‌هايتان از خوردنى‌ها، اعضايتان هم از گناهان، روزه باشند؛ چرا كه خداوند از اين كه تنها از غذاها روزه‌دار باشيد، از شما خشنود